یه شب وقتی اهالی خونه خواب بودن، تیشرت شیردهی که تو بارداری هدیه گرفته بودم، و پر از لکه های شیر بود رو پاره کردم.
تمام لحظات سخت جلوی چشمم اومد.
تلاش کردم از اون لباس پر از لک بوی شیر رو حس کنم!
لحظاتی اومد جلوی چشمم که دختر دو و نیم کیلویی م، با وجود اینکه میتونست شیر رو راحت بخوره، اما سینه خودم نوک نداشت.
اون دست زدن بقیه،
اون کمک کردن،
اون نگرانی که بچه‌گرسنه میمونه!
اون سنگینی سینه.
اون دوشیدن مداوم سینه...
اون تنهایی توی جمع، آروغ گرفتن به سختی،گریه های بی دلیل، اون دو سه روزی که فقط گریه میکردم، اون ناراحتی مادرشوهرم از من...
همه ی اینها رو با اون لباس پاره کردم.
همه ش همین بود؟به این راحتی؟
نه...
حداقل یک سال زمان برد، یک سال سخت‌.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط