از وقتی دخترم به دنیا اومده حس میکنم هیچ چیز و هبچ کسی تو این دنیا ارزش ناراحتی و اشک و عصبانی شدن دخترمو نداره
حتی شوهرم
حس میکنم دخترم فقط متعلق به خودمه و هیچکسی تو دنیا اندازه ی من دوسش نداره
با اینکه خانوادم و شوهرم جونشون به جون دخترم وصله ولی حس میکنم علاقه و عشقشون اندازه ی من نیست
جوری نیستم که اجازه ندم کسی ببوستش یا بغلش کنه ولی رو تنظیم خوابش و تایم غذا خوردنش و کلا آرامشش به حدی حساسم که نمیذارم کسی اذیتش کنه
نمیدونم این کارام خودخواهیه یا بخاطر عشق مادرانست یا خدایی نکرده نشونه ی افسردگی پس از زایمانه
ولی اینو میدونم حاضرم تمام وجودم رو فدای لبخند دخترم کنم
شماها مثل منین؟
از کی این حستون عادی شده؟
اصلا عادی میشه؟





فرزندپروری
بارداری
زایمان
پوشک
شیرخشک
پستونک
گهواره
واکسن

این حس ها هیچوقت عادی نمیشه از روزی که بچه اولم بدنیا اومد تا الان که ۸ سالشه حسم بهش همونه همونقدر دوسش دارم همونقدر همیشه نگرانشم و حاضرم جونمو فداش کنم بچه خیلی عزیزه

ای خدااااا🥺🥺آخه تو کی مادر شدی بچههههه🥺🥺

منم همینطور

خیلی دوسش دارم حتی بیشتر از خودم
ولی از اینکه میبینم دیگران هم خیلی دوسش دارن حالم خوب میشه
گاهی به شوهرم میگم منو بیشتر دوس داری یا مهوا میگه تورو ناراحت میشم
مهوا پاره ی تن و جونِ منه🩷

این حس هم قشنگه هم ترسناک🥲میترسم تو زندگی یکیو انقد دوسش داشته باشم
مامانمو خیلی دوست دارم واسه همین همیشه از بچگی ترس از دست دادنشو دارم