یه وقتایی بدجوری احساس پوچی میکنم انگار تو یه چرخه تکراری گیر کردم همش کار خونه و کارای پسرم حتی بیرون یا مسافرتم میریم باز همون کارای تکراری این بدغذا بودن و دندون درآوردنشم که دیگه خستم کرده به خاطر پسرم فعلا نمیتونم بیرون کار کنم نمیتونم باشگاه برم نمیتونم راحت خرید برم وقتایی هم که میخوابه اونقد کم انرژی و بی حوصلم که یا منم میخوابم یا فیلم میبینم یا به کوزتی های باقی مونده میرسم
قبل از پسرمم افسردگی خفیف داشتم یک سال تراپی رفتم خیلی خوب بودم حتی بعد از تولد پسرم تا ماه ها حالم خوب بود ولی الان احساس میکنم دارم همینجوری روزهای عمرمو هدر میدم هیچی خوشحالم نمیکنه 😞

مادر بودن اینه ی مدت سختی هاش زیاده ولی بزرگ میشن روزای خوبشونو میبینیم😍😍

کاش اره میگن تا 3سالگیع سختیش بعد 3سالگی راحته بخدا منم دیگه مغزم نمی‌کشه دلم خواب میخواد گردش تنهایی فیلم دیدن آرامش استرس نکشیده رو پسرم خیلی حساسم غذا نمیخوره به فکر مریض میشن یه فکر دیگه ،🫠🫠

مرسی که حرفای دلتو به اشتراک گذاشتی
دقیقا منم همینطور
با وجود بچه آدم هیچ کاری نمیتونه بکنه آشپزی هم عجله ای
همش باید مواظب بچه باشم

دلم میخواد رانندگی ،خیاطی ، باشگاه ، یه خرید راحت بدون مشغله فکری کنم ولی نمیشه😭تا کی این وضعیت ادامه داره؟!؟!😔

والا هممون افسردع ایم بااین شرایط گوهی ک برامون ساختن هیچ امید و انگیزه ای نمونده

منم همینجورم احساس میکنم عقب افتادم از همه

منم دقیقا همین حسو دارم