میدونین
چند وقته خیلی احساس بدی نسبت به مادر بودنم دارم
خدا خدا میکردم بتونم چند وقت سرکار نرم و بیشتر با دخترم وقت بگذرونم
مهد کودک بسته شد هوشحال شدم که دیگه مهد نمیزارم میمونم خونه و بهش میرسم
ولی انقدر باهاش چالش دارم که حس میکنم کنارش بودنم به نفعش نیست
دخترم عادت داره از بیرون برگشتنی یا مهمون رفتنی انقدر جیغ میزنه که همه همسایه ها میشنون
نه ۱۰ دقیقه یه ربع بلکه یهو ۴۰،۵۰ دقیقه جیغ میزنه جوری که بنفش میشه و بی حال
راضی نیستم مهمون بیاد خونمون یا جایی بریم
اینکارش باعث شده کشش نداشته باشم
دیگه با اولین نق نقاش که میدونم گریه هاش میخواد شروع سه از کوره در میرم
چند وقت بود خودمو آروم کرده بودم فقط نازشو میکشیدم که تاثیرم نداشت
ولی بازم صبرم تموم شده و حتی میزنمش
احساس میکنم اگه پیش کس دیگه ای بزرگ میشد بهتر بود
از خودم بدم میاد

وای کارای دختر منه منم دیونه شدم بدبختی باید بیارمش کسی میاد خونع قبلی ک بره باید باباش ببرتش بیرون ک نفهمه رفتن دیوانم کرده منم همش دعوا داد زدن دارم چ فایده حالیش نمیشع

فکر کنم مال این سنشونه چونکه همسنای دختر منم اینجورین دختر منم اینقدر اذیت میکنه بهونه میگیره خودمم میگرن دارم منم میزنمش و سرش داد میزنم بعدا کلی خودمو فحش میدم ولی خب اونم لجبازه و حرفمو گوش نمیده

دقیقا پسر منم اینجوری هست دیروز سر حموم کردنش ۴۰ دقیقه گریه کرد آخرش حس میکردم از ناراحتی قفسه سینم درد میکنه چقدر مکه ادم کشش داره پسر منم خیلی نق نق و هست هر کاری هم بکنم تا به خواستش نرسه فقط گریه میکنه تازگیا منم بهش موقع گریه توجه نمیکنم بلکه اروم بشه

دختر منم تازگیا اون طوری شده به چیزی گیر میده ول کن نیست مهمون هم می‌خواد از خونم بره با اون میره یا باید باباش با ماشین ببره بیرون