یک چیزی تو بچه ی خودم و احتمالا بچه های این سنی وجود داره ، اینه که حس خودشون اولویت داره ‌ ، دوست ندارن اذیت شن به هیچ قیمتی.حالا نمیدونم این تا بزرگسالی میمونه باهاشون یا نه !!!
مثلا دخترم داشت تی وی میدید، لباسشویی هم روشن و تو مرحله ی اخر بود که لباسهارو خشک میکنه و صداش زیاد میشه، خودش اومد لباسشویی رو خاموش کرد ... من فکر کردم بخاطر کنجکاوی این کارو میکنه ، دوباره روشن کردم باز تا صداش زیاد شد سریع خانوش کرد ...و گفت من دارم کارتون میبینم ، صداش خیلی بلنده ... با مثلا سیم شارژر زیر لپتاپم بود ، ایشون اصرار که من اینجوری راحت نیستم ، از شارژ درش بیار...

ولی من خودم از نوجوونی تا الان که یادم میاد خیلی خودمو اولویت نمیذاشتم ، تو ۲۰ سالگی با دوستان که سفر میرفتیم ، خیلی مهم نبود که من کجا بخوابم و ...
بنظرتون این ویژگی گذرا است یا میمونه باهاشون ؟؟؟

بستگی به نوع رفتار شما داره که بمونه یا تغییر کنه. اقتضای سنشون اینه که خودشون الویت هستن ولی از این سن باید یاد بگیرن که اطرافیانوشن هم در نظر بگیرن نه در حدی که از خودشون بگذ ن ولی اینجوری هم نباشه که کلا نادیده بگیرن. من به پسرم مدام گوش زد میکنم. بقیه رو به کاری که دویت ندارن مجبور نکن تو دوست داری من مجبورت کنم فلان کارو کنی میگه نه. یا در مورد کارتون و صدا برا منم خیلی پیش میاد که میگه خاموش کن یا من نمیشنوم منم میگم من الان مجبورم میتونی بری تیوی رو زیاد کنی یا صبر کن الان تموم میشه

بنظرم اگ بمونه خیلی بهتره
اینکه برای خودشون ارزش قائل باشن خیلی جذابه باعث اعتماد بنفس میشه