ما تو خونمون یه راهرو داریم، پسرم همیشه تو روروئک که هست، فوری می‌ره اونجا و وقتی تو آشپزخونه یا پذیرایی باشم دیگه بهش دید ندارم. چند شب پیشا که مهمون داشتم، دفعه سومی بود که می‌شنیدم واااای چقدر ریلکسی! حالا چرا؟! چون دنبال بچه راه نمیوفتم حواسم بهش باشه😐
آخه مگه مگنت هستم که چسبیده باشم به بچه؟! الحمدلله از مدل مواجهه‌م با بچه بسیار راضیم چون نه بغلیش کردم، نه دائم دنبالش بودم، نه دائم نگران و در حال زیر ذره بین قرار دادن بچه بودم. همزمان به موقعش از آغوشم سیرابش کردم، اجازه مستقل بودن و بازی بهش دادم، اجازه شیطنت و بازیگوشی بدون اینکه هی دنبالش بدوام و چیزی از دستش بگیرم...

قطعا هرکس صلاح خودش و زندگیش رو بهتر می‌دونه ولی همین آدما همیشه از وابستگی زیاد و اذیت کردنای زیاد بچه هاشون مینالن بعد همش می‌خوان با تحقیر بگن که چقدر ریلکسی!!
انگار مثلاً بچه‌م داره می‌ره سمت دره و ولش کردم😅

نمیدونم چرا فکر میکنن تجربه دارن فقط اونا مادر خوبی بودن

حالا کاری ب اونا ندارم من خودمم اصلا دنبال بچم نمیرفتم تو روروئک بود دخترم دوسه روز پیش چپ شد افتاد زمین یعنی چپ شدنشو میدیدی دو لیوان اب قند میخوردی نمیدونم چطور چب شد ی ی دقیقه نفسش بالا نیومد انقد هوار کردم 🤒🤒🤒

منم در نظرم بود اینجور بشه بچم‌ولی نمیدونم کی وابستم شد اخه🥲🥲

بقیه رو ول کن از همه چی آدم میخان ایراد بگیرن.فقط از دور حواست بهش باشه که سمت چیز خطرناک نره یا چیزی ریز نزاره دهنش که خدای نکرده خفه بشه بقیش حله بزار عشق کنه بازی کنه

من بچم همین امشب با اینکه مواظبش هستم از دور ،جوری ب میز خورد و افتاد که گوشه پیشونیش زخم شد و مردم و زنده شدم از ترس.بچه ها فعلا احتیاج شدید ب مواظبت و مراقبت لحظه ای دارن.چشم برداریم ازشون واقعا اتفاقات بدی میفته،تا زمانی ک به درک درستی از اتفاق و خطر داشته باشد.البته این نظر شخصی منه