بیایید از اذیت بچه هاتون بگید ؟؟
چجوری عصبانتوتتون رو کنترل میکنید ؟
پسر من که همه جوره اذیت میکنه سر همه چی هااااااا خواب و خوراک گریه بد اخلاقی حتی شاید باورتون نشه اصلا بازی کردن دوست نداره حتی یه دسشویی هم نمیتونم برم اصلا اصلا پیش کسی هم نمیمونه
گاهی خیییییلی خیلی کم میارم اعصابتان میشم سرش دعوا میکنم بعد عذاب وجدان میگیریم همش به خودم میگم چرا جدیدا آنقدر کم طاقت و عصبی شادم
گاهی فکر کنم ناراحتی اعصاب و افسردگی گرفتم خیلی کم آوردم 😔😔
راهکاری دارید کمک کننده باشه؟؟

حال روحی خودت رو سعی کن خوب کنی بعدش بچه ت هم خوب میشه. وقتی حال خودت خراب باشه ، بچه هم عصبی میشه و اذیت می‌کنه
بازی کردن هم باید خودت پا به پاش بازی کنی و بعد یه مدت میبینی که در حد چند دقیقه خودش تنهایی بازی می‌کنه . توی مدتی که با خودش بازی می‌کنه اصلا نباید دخالت کنی توی کارش
به نظرم حتما از همسرت هم کمک بخواه چند دقیقه نگه ش داره و بری بیرون یه دور بزنی، یه ذره بدون بچه باشی که حالت عوض بشه
بد نیست با یه تراپیست هم مشاوره داشته باشی

دختر من امروز چایی زعفرونی ریخت روفرش پام درد میکرد خیلی عصبانی شدم 🥲

مامان قشنگ میفهمم چی میگی من با یکی از دخترام این مشکلو دارم یکیشون بهتره.اما تجربه ی من اینه که فقط خودمو آروم کنم چون این کلافگی و ناراحتی توی رفتارمو بچه سریع درک میکنه و بدتر لج میکنه تا میتونی بهش محبت کن و از حس مادری ات کمک بگیر که بتونی با اون نیرو سرپا باشی شاید باورت نشه بعد 3 سالگی کاملا این رفتارا تموم میشه صبور باش بدون اون جز تو پناهی نداره همه کسش تویی الان .از شوهرت هم گاهی کمک بگیر ..شبا مدیتیشن کن و با خدا حرف بزن ..تمومه این روزا ببین 14 ماهش رفت

از کسی کمک بگبز
نیم ساعت گریه میکنه خسته میشه دیگه بهونه ات رو نمیگیره. کم کم عادت میکنه

من اگ دعواش کنم یا قعز کنم بدتر میشه
دیگ بی اهمیت میشم نسبت بش کار ب کارش ندارم خودش کم کم خوب میشه

برای من بارها ثابت شده حال روحی خودم حتی وقتی دارم وانمود میکنم که خوبم خیلی رو پسرم تأثیر داره وقتایی که ناراحتم بی قرار میشه شدید

هر روز ببرش بیرون
باهاش مهربون باش
کم کم اروم میشه

این که ادم‌خسته میشه و کلافه شکی در اون نیست.
ولی اون بچه جز مادر پناه دیگه ایی نداره.
همه مادرا الان خیلی فشار روشون هست.
همه چیز رو باید در نظر بگیرن.
ولی صبوری و کنترل کردنش یکم سخته.
من خودم وقتی خسته و نا امید عصبی میشم.آخر شب میشینم از هر چیزی ک ناراحتم میکنه مینویسم پاره میکنم.از بین نمیره ولی کمتر میشه.
موقعی هم ک توی روز از دست بچه ها عصبانی میشم دست میزنم.محکم کف جفت دستام رو ب هم میکوبم که پسرم نترسه.یا حتی یاد نگیره.
چون هنوز خیلی کوچیکن.درکی از عصبانی بودن و ناراحت بودن بزرگترا ندارن.
و اخر هم اینکه من ب عنوان یه مادر حق ندارم عصبانی بشم برای بچه یک سالم.
یه کوچولو خودت رو نگه دار.زود از کوره در نرو.