از دست پسرم اونقدر خستم و عصبانیم دوس دارم خودمو بکشم
اصلا خونه نمیمونه انگار من شکنجه اش میدم ازم فراریه صبح بردمش بیرون مامانمو دیده آورده خونه بعد گفته بیا خونه ما بعد اومده مامانم یکم نشسته نمیزاشت بره بعد گفت منم باهاش میرم ساعت 3 رفته رفتم ساعت 6 آوردمش به زور خونه بعد رفتیم هیئت دست عمش رو گرفته میگه من رفتم خونه عمه بعد 10 دقیقه رفتم آوردمش به زور یعنی جیغ جیغ انگار خرابه نداریم خودمون اینقدر حرص خوردمممممم

پسر منم همینه والا. دیگه اوندفعه برادرشوهرم به رو آورد که آره ببین تو خونه چیکار میکنی با بچه که دلش نمیخواد از اینجا بره. البته به شوخی گفت ولی واقعا نمیدونم چیکارش کنم. هرجا میره نمیخواد برگرده خونه به هیچ وجه

من به جز خونه مامانم اصلا خونه کسی نذاشتم از اول عادت ندارم کلا
خونه مامانمم میریم شب می‌خوایم برگردیم خونه بدو باهام میاد ولی روز راحت میمونه پیش مامانم
از خونه خودمونم مامانم میخواد بره اصلا باهاش نمیره
باهاش صحبت کن بگو فردا می‌برمت
ی روز دیگه میریم باهم به خوبی بهش بگو کم کم لجش میوفته

بنظرم چون از اول زیاد رفته و اینکه عذر خواهی میکنم احساس میکنم شما همیشه پریشونی اعصابت خورده این رو بچه اثر داره حس من با خوندن تاپیک های شما اینکه ممکنه اشتباه باشه