این متن رو تو ی کانال دیدم خوشم اومد
✨شاید مشکل اصلی ما در والدگری مون اینه که بچگی مون رو یادمون رفته،✨
مثلا
میریم در یخچال رو باز میکنیم و اگر از غذای دیشب خوشمون نیاد غذای دیگه ای درست میکنیم،
اما از بچه ها انتظار داریم هرچی هست بخورن و غر نزنن
🪴
تو فروشگاه میچرخیم و شمع،خوراکی و...«چون دلمون خواسته»می اندازیم تو سبد،
اما از بچه ها انتظار داریم از کنار همه چیزهای مورد علاقشون بدون هیچ درخواستی رد بشن.
🪴
وقتی استرس داریم یا اعصابمون بهم ریخته،به بقیه پرخاش میکنیم یا صدامونو بالا می بریم
اما
از بچه ها انتظار داریم وقتی ناراحتن،کلمات آروم بگن و نفس عمیق بکشند.
🪴
صبح ها چایی +۲۰دقیقه سکوت لازم داریم تا آدم و سرحال بشیم،
اما از بچه ها انتظار داریم شاد بیدار بشن و بلند صبح بخیر بگن و برن دنبال کاراشون.
🪴
وقتی کسی باهامون بد حرف میزنه بارها و بارها تو ذهن مون تکرار میکنیم تا آروم بشیم
اما
از بچه ها انتظار داریم فوری«فراموش کنند» اونم وقتی هنوز از دعوای اخیر ناراحتن!
اگر شب خواب بد بینیم، به یه آغوش امن نیاز داریم تا یادمون بیاره تنها نیستیم اما اگر نصفه شب بچه بخواد تو اتاق ما بخوابه مزاحم تلقی اش میکنیم
بچه ها هم به چارچوب های قانونمند نیاز دارند و هم به انسانیت و انعطاف،
قوانین امن خوبه ولی انتظار کامل بودن ازشون وقتی خودمون کامل نیستیم ناعادلانه است.
مهربونی با بچه ها از مهربونی با خودمون شروع میشه