من خیلی دلم میخاد با دخترم برم عصرا بیرون پیاده روی ولی تنهام حتی وقتی میرم پارک میبینم کسی بچه اش همسن دختر منه میرم نزدیک صحبت کنم نمیتونم روم نمیشه
هم از خانوادم هم از دوستام شوهرمم دو جا کار میکنه هم صبح تا ظهر هم عصر تا شب نیست فقط جمعه خونس خیلی غروبا دلم میگیره 😔
مشهد شهرک غرب قاسم آبادم
کسی هست که مثل من نی نی داشته باشه باهم بریم بعضی روزا راه بریم

منم اینجا کسی رو ندارم واقعا بعضی روزا دلم میگیره ولی چیکار کنم دیگه

منم دورم ازت سیدی ام

من هستم ولی دوریم از هم 🥲 ما شهرک طالقانی ایم

البته خانوادم و‌ اردیبهشت دیدم رفتم بجنورد خونه مامانم
یه خواهرمم خونش گلبهارِ
دو هفته پیش رفتم گلبهار دیدمش و اومدم
ولی همینکه کسی نیس یه بعد از ظهری بیاد بشینیم چای بخوریم حرف بزنیم
اتفاقا این محیطی که‌هستم خیلی امن و آرومه آدمای خوبی هستن اما من اینجا واقعا غریبم 😔

خونه قبلی که بودیم همسایه هامون تو ساختمون ما بودن دوتاشون بچه داشتن باهم عصرا با کالسکه میرفتن پارک
اومدم اینجا تو طبقه ما ۳ واحد هست یکی حاج خانم تنهاس بچه‌اش ایران نیستن یکی ام یه خانم که از همسرش جدا شده یه پسر بزرگ داره و همش سرکاره بنده خدا
بقیه طبقات هم چون تازه اومدم کسی و نمیشناسم

منم مثل توام عزیزم چ کنیم دیگه چاره ای نیست منکه سعی میکنم بیشتر روزا پسرمو پارک ببرم چندبار بردمش به بچه ها که دارن بازی میکنن نگاه میکنه ذوق میکنه خوشش میاد بخاطر همین تنهایی اکثر روزا میبرمش

عزیزممم منم مثل توم .کسی نیست اونجا فامیلی آشنایی بری پیششون منم تهران تنهام خانواده شوهرم هستن ولی واقعا بعضی روزا دلم میخواد با دوستام و خانواده خودم برم بیرون ولی نمیشه خودمو با کارای خونه یا فیلم دیدن مشغول میکنم 🙃

کاش نزدیکت بودم💔

من خودم میرم با شاهان تنها حتما نباید کسی باشه هم شاهان آفتاب میخوره هم من یه پیاده روی میکنه