پارت۶م
عمل قبلیم حس میکنم کل اتاق عملم ۲۰ دقیقه شد ولی این یکی نزدیک یساعت شد،حس میکردم همینجور خون دارم از دست میدم گاهی نگاه میکردم از چراغ ها به شکمم میترسیدم و چشامو میدزدیدم و دعامیخوندم،شکر میکردم نینی سالمه نمیره ان ای سیو میاد بغلم زود مرخص میشیم دیگه هیچی مهم نیست،این وسط یه اقاعه اومد که با دکترشوخی و ..صحبت کردن و بعد اقاعه که ندونستم دکتره پرستاره خدمه حشمه چیه بمن اشاره کرد که نشناسه یا چی دکترم گفت نه زنجانی واصلا اهل قزوین نیست،تو دلم گفتم من به فکر چی هستم تو به فکر چی هستی بمنچه تو محیط کارت داری چه غلطی میکنی، که بالاخره رسیدیم به آخرین بخیه یعنی پوست گفتم دکتر جذبی می‌زنید قبلی جذبی بود راضی بودم گفت نه جذبی احتمال ابتلا به عفونتش زیادتر و کشیدنی بخیه هاش تمیزتر و منم قبول کردم،و بخیه های پوستم داد به پرستار ویا هرکی که ندونستم کیه و خودش رفتم اونم بخیه زد و رفتم ریکاوری تو همون گوشه ی اتاق عمل همه چی خیلی قاطی پاتی و شلوغ و درهم و برهم بود واقعا استرس زا بود خبری از اتاق عمل خلوت وتمیز و سکوت نبود مرد زن جون پیر خدمه پرستار همه میخوردن بهم،موندم ریکاوری یکم لرز اومد سراغم اما اندازه لرز عمل اولم نبود خیلی کمتر بود،قابل تحمل بود،بعد همه چی اوکی بود صدا همراهم زدن و فرستادنم،بچه رو هم تو ریکاوری پرستار اورد خیلی حرفه ای گزاشت رو سینم وگفت شیرت خوبه یکم میک زد نینی گفت تو برو بچه رو هم دکتر میبینه و می‌فرستیم پیشت،

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط