پارت بعدی:

واقعیتش فقط می‌خواستم اون‌ها رو بپیچونم و به هر طریقی از اون تست فرار کنم. گفتن: «باشه، بیاریم برات تست بذاریم.» گفتم: «نه، می‌ترسم، نمی‌خوام. اول با دکترم صحبت کنید. اگه دکترم گفت تست رو انجام بدم، من انجامش می‌دم.»

خلاصه به دکترم زنگ زدن و گفتن: «یه مریض با این مشخصات و این شرایط اومده.» دکترم هم که از قبل در جریان بود و ما این داستان رو با هم هماهنگ کرده بودیم، گفت: «آره، بچهٔ این بیمار خیلی مریضه و ممکنه اگر به دنیا بیاد، از بین بره. الان مهم جون مادره. شما بستریش کنید تا من بیام و زایمانش کنم. این مادر خیلی داره عذاب می‌کشه و باید راحت بشه.»

ماما وقتی دید دکتر داره این حرف‌ها رو می‌زنه، بیشتر شک کرد و فهمید که یه داستان‌هایی بین ما هست. دیگه هر کاری کردیم، قبول نکرد. گفت: «نه، من اصلاً این بیمار رو بستری نمی‌کنم، به هیچ عنوان.»

بعد هم گفت قانونی وجود داره که بیمارستان‌های خصوصی، زیر ۳۲ هفته رو به هیچ عنوان نباید بستری کنن

خلاصه دکتر وقتی این شرایط رو دید، خودش تلفن کرد و گفت: «بیمار من رو بگید توی بیمارستان بمونه تا من بیام حالش رو ببینم، ببینم شرایطش چجوریه و…»

دیگه من منتظر موندم تا دکتر بیاد. وقتی دکتر اومد، جلوی بقیه هی من رو معاینه می‌کرد، فشارم رو گرفت و باهام حرف می‌زد. یه سری حرف‌ها هم می‌زد که من اصلاً نمی‌دونستم منظورش چیه. فقط متوجه شده بودم که داره جلوی اون‌ها الکی یه چیزهایی می‌گه و نقش بازی می‌کنه.
بقیه کامنت

چه دلیلی داشته بچه رو زود دنیا بیارین؟

از لحاظ ذهنی خوبه؟؟ اگه از لحاظ ذهنی خوب باشه بعضی از موارد دیس پلازی قابل جراحی و درمان هست.

عزیزم ای کاش صبرمیکردی زودبه دنیانمیاوردیش

الان هم واقعاخوش حال باش که مشکل دیس پلازب نداره شکاف کام با شنوایی اینهاهمه باعمل درست میشه عزیزم خداواست معجزه کرده

واقعاباوجوداین همه مشکلات خواست خدابوده که پسرت به دنیابیاد

کاشکی ولی پیش همون ماما انجام میدادی شوهرت بحث نمیکرد

فقط ی کلام بیا الان به من بگو بچت خوبه؟
مشکلی نبوده؟
اشتباه تشخیص دادن؟
بیماری نداره؟

قلب من مشکل داره یززززید
الان با دیدن این تاپیک ها
نفس تنگی گرفتم بخدا

ای خدا مگه میشه 😢

😭😭😭الهی عزیزم

بعدش یواشکی بهم علامت داد و گفت: «بیا بیرون با هم صحبت کنیم.» رفتیم بیرون، توی حیاط بیمارستان. برگشت بهم گفت: «اینجا به من هم شک کردن و ممکنه برای کار من هم مشکلی به وجود بیاد. من الان نمی‌تونم این کار رو انجام بدم.»

گفت: «واقعاً قانون اومده که زیر ۳۲ هفته، امکان بستری شدن برای این کار در بیمارستان خصوصی نیست. فقط باید بری بیمارستان دولتی؛ جایی که انترن‌ها و دانشجوها می‌تونن این کار رو انجام بدن و اون هم فقط به صورت زایمان طبیعی.»

یعنی اگر من می‌خواستم همون موقع بچه رو به دنیا بیارم، باید زایمان طبیعی می‌کردم، آن هم در بیمارستان دولتی؛ جایی که ممکن بود هر اتفاقی وسط زایمان بیفته. از طرف دیگه، چون سر بچهٔ من بزرگ بود، ممکن بود رحم من در زایمان طبیعی پاره بشه. یعنی عملاً امکان زایمان طبیعی برای من وجود نداشت.

حتی اگر این امکان هم وجود داشت، من اصلاً در شرایط زایمان نبودم. حالم عالی بود، حال بچه هم عالی بود. من نمی‌تونستم الکی برم بیمارستان دولتی و بگم می‌خوام زایمان کنم و اونا هم قبول کنن. اصلاً هیچ دکتری چنین چیزی رو قبول نمی‌کرد.

دکتر خودم هم اگر قبول کرده بود، فقط برای این بود که می‌خواست بچه رو از بین ببره. می‌گفت: «الکی این کار رو انجام می‌دیم. بچه که به دنیا اومد، ما احیاش نمی‌کنیم. خودش بعد از ده دقیقه از بین می‌ره و بعد هم می‌گیم که بچه مرده به دنیا اومده و…»

ولی خب بیمارستانی که دکتر من اونجا کار می‌کرد، من رو بستری نکرد. گفتن یا باید بره بیمارستان‌های دیگه زایمان کنه، یا اینکه سرم و آمپول بگیره و تحت مراقبت‌های ویژه باشه تا به ۳۲ هفتگی برسه و بعد برای زایمان بیاد.