یادآوری برای خودم
بزرگ کردن بچه مسابقه نیست که کی زودتر و کی دیرتر
اگرم باشه
خط پایان این مسابقه تو صد متری و صد هزار متری نیست کیلومترها کیلومتر جلوتره.
توی کلاس اولش وقتی اضطراب جدایی نداره
تو ۱۰ سالگیش وقتی میتونه دستشو بیاره بالا بگه من بلدم من‌میتونم
تو ۱۳ سالگیش وقتی میتونه به کار اشتباه دوستاش بگه نه
تو ۱۸ سالگیش وقتی روابط سالم داره
تو ۲۰ سالگیش وقتی هدف داره برای درس و کارش
تو ۳۰ سالگیش وقتی عشق زندگیشو میبینه و قرار نیست فکر کنه مامانم چی میگه؟
یا وقتی که خودش بچه دار میشه و قرار نیست زخم هایی که من تو بچگیم خوردم رو بهش منتقل کرده باشم که اونم به بچه اش منتقل کنه
تو لحظه مرگم که قراره دستمو بگیره (یا حنی نباشه که بگیره) و بگه ممنون که منو به دنیا آوردی. تو هرکاری میتونستی کردی. برو به سلامت
خط پایان این مسابقه اونجاست. اونجا معلوم میشه برنده کیه
پس بی خیال اینکه
طبیعی بودی یا سزارین
شیرخشک دادی یا شیرمادر
بچه کی غلتید و کی وایستاد و کی راه رفت
کی حرف زد و کی از پوشک گرفتی و کی از شیر گرفتی
بچه ها متفاوتند
مادر اگه به خودش باشه صلاح هر بچه ای رو میدونه
ولی دور و بر هر مادری چه در واقعیت و چه مجازی پر از فضاهایی که بهش القا میکنن داره دیر میشه و تو عقب موندی و بچه ات عقب موند و باختی! بهش القا میکنن منحصزبفرد بودن بچه ات رو نادیده بگیر و کاری رو بکن که همه میکنن
ببین دنیا با این ۸ ، ۹ میلیاردش پر از آدمهاییه که شبیه همن. حالا که تو این بچه رو اوردی وسط این همه آدم حداقل تو یهش به چشم همه نگاه نکن. شاید اگه تفاوت های فردیشو ببینی آدم بهتری ساخته یشه که دنیا رو قشنگتر کنه