من قبل از اومدن دیار دانشجوی دکتری بودم، کلی دوست و همکار داشتم و همیشه سرم شلوغ بود حتی گاهی چندتا برنامه رو کنسل میکردم چون وقت نمیشد.
از ۴ هفتگی که فهمیدم دیگه نتونستم برم آزمایشگاه (شیمیستم و کارم خطرناکه) بعد از دو سه ماهم که دیگه کلا دانشگاه نرفتم تا الان. همین باعث شد دیگه با دوست و همکارامم در ارتباط نباشم.
من و همسرم هیچ کس و نداریم اینجا و این تنهایی داره منو میخوره. حس میکنم خودم نیستم و دیگه کسی حتی علاقه ای نداره با من معاشرت کنه. حس میکنم هیچ حرفی برای زدن ندارم در صورتی که به شدت آدم اجتماعی و سر زبون داری بودم...

منم از رساله‌ی دکتریم توی دانشگاه تهران دفاع کردم و همین که برگشتم شیراز خونمون، متوجه شدم که باردارم. خیلی ناخواسته و ناگهانی. دیگه حتی تا الان نتونستم برم برای کارای فارغ‌التحصیلیم. یه عالمه مقاله و ترجمه و پروژه‌ی نیمه‌کاره رو دستم مونده. هر چی هم این گپ طولانی‌تر بشه، شانسم برای جذب و حتی پست داک کمتر میشه 😭😭 واقعا نمی‌دونم چکار کنم. از یه طرف نتیجه‌ی این همه سال تلاش داره از دستم میره، از یه طرف هم دوست دارم بیشتر وقتم رو بزارم واسه‌ی بچم. فقط خدا کمکم کنه 🤲

ولی بنظرم چون اطرافیان خوب نیستن این اتفاق برامون افتاده اگه آدم خوبی بیاد سر راهمون ما بازم همونیم

واقعا سخته
ولی رو مزیتهاش تمرکز کن گلم

میفهممت ولی متاسفانه تا دوسالگی بچه ها هیچکار نمیشه کرد اگر پول زیاد نباشه و شوهر با درک و فهم نباشه🤦

عزیزم حق داری طبیعیه ،درکت میکنم.
پی وی پیام‌میزارم عزیزم

من آرزومه نرم سر کار ،دلم میخواد کنار پسرم بمونم و تا ظهر باهم باشیم باهاش وقت بگذرونم و به کارای خونه برم حیف که شوهرم رو حقوق من حساب باز کرده ،کاش هیچ وقت شاغل نشده بودم

سلام عزیزم کاملا درکت میکنم‌منم دانشجوی ترم اخر ارشد بودم پایان نامه امم مونده بود بعدم باردار شدم زایمان نتوانتسم هنوز دفاع کنم سرکار رفتنم کنسل شد
دستم رفته تو جیب همسر و هزاران داستان مشابه خودت که داره دیوانم میکنه و روزمرگی تکراری کارخانه کسل کننده

خوب دوباره برگردین سرکارتون

درکت می کنم