بیست روز تا پایانِ شیرین‌ترین یازده ماهِ زندگی‌ام…

رۆڵه‌ی شیرینم، نیکوانِ جانم؛

انگار دیروز بود که دست‌های کوچکت پناهِ انگشتانم شد،

و حالا داری آماده می‌شوی تا اولین شمع زندگی‌ات را با خنده‌هایت روشن کنی.

این بیست روزِ باقی‌مانده را می‌خواهم آرام‌تر نفس بکشم،

بیشتر بغلت کنم و ثانیه به ثانیه‌اش را به خاطر بسپارم.

تو بزرگ می‌شوی و قد می‌کشی،

و من پا به پای تو، مادری کردن را با عشق دوره می‌کنم.

بیست قدم مانده تا یک سالگی‌ات؛

یک سال از روزی که خدا نورت را به جانم بخشید.

پیشاپیش هزار بار مبارکم باشی، تپشِ قلبِ من…»

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط