کسی ندارم درد دل کنم گفتم بزار اینجا بگم
دوست دارم وقتی میریم بیرون با شوهرم یک چیز کوچیک بدون که من بگم بخره
همش من به گوشش نزنم دلم این میخواد یا ای یادش بخیر
حتی به زبون میارم میگه الان میریم خونه میوه میخوری یا صبح میگه الان میریم خونه ناهار میخوریم
اخه چرا
هردفعه تو ابن ۱۱ سال میریم می‌آییم یک دعوا یا یک ناراحتی پیش میاد برمیگردیم
الان که دارم میگم اشکام میریزه😭😭😭😭

من نمی‌دونم چرا خانواده هاشون برای دختر و دامادشون بلدن ولی برای عروس نابلدن
پسرهای بچه ننه تحویل ما میدن که حتی بلد نیستن چطور باید با زنشون رفتار کنن
باور میکنین ۲۰ تومن خرج زایمانم رو خودم دادم، روز دوم که ترخیص شدم تا اومدم خونه شوهرم ۶ تومن ازم گرفت. بعد دستمزدم شد روز ششم زایمان جلوی دوستم و خواهر و مادرش بهم بگه شکمت کی می‌ره؟ اونم منی که نه تنها نسبت به قبل بارداری وزن اضافه نکردم که نیم کیلو هم کم کردم

بخاطر همین کارا خانوادش نمیرم شهر خودم برا زایمان و مجبورم بمونم تو یه شهر کوچیک بدون امکانات 😭😭

وااای امان از خانواده ها، منم هر وقت میرم خونه مادرشوهر دیگه هیچی یه جوری شوهرم گدا گشنه میشه جرات نمیکنه چیزی بخره انگار می‌ترسه ازشون

شوهرمن میخره بدون اینکه من بگم ولی خانوادش گهن گه.....هرکدوممون یه مدلیم باورکن

منظرت خوراکیه؟یامثلا هدیه یاوسیله براتو؟

عزیزم الهی....چقدرتوگناه داری هرکدوم باید یه جوربکشیم

من نفهمیدم موضوع چیه؟

من دیگ برام مهم نیس همیشه وضعمون همینه

چقدر بده اینجوری قربون دلت خواهر دیگه چه میشه کرد😔