نمیدونم شماهم همچین حسی دارید یا نه
اما من دلم گرفته چند روزی همش بهش فکر میکنم نوزادی های لیانا کولیک و رفلاکس رو باهم داشت
منم مامان اولی و نا بلد...
از صبح تا شب تنها بودم با گریه هاش و مدام تو خونه راه برذنش خیلی خسته میشدم گریه میکردم غر میزدم
خیلی کم لذت بردم خیلی کم خاطره های شیرین یادمه همیشه نامرتب و خسته بودم جوریکه دو سه تا عکس دوتایی داریم اونم فقط سلفیه الان که داره به یک سالگیش نزدیک میشه عذاب وجدان دارم از اینکه لذت نبردم از اینکه شاید خیلی جاها غر زدم گریه کردم ناشکری کردم🫠🤕

عزیزم همه همیننن حالا جدا از یسری مادرا که شرایط بهتری داشتن ولی اکثر مادرا شرایطشون با شما یکی بود
درکت میکنم چونم منم همین بودم
ولی خوب وقتی فکرش میکنم چطوری دست تنها از پس یه بچه کوچیک براومدم به خودم افتخار میکنم
من از خودم اصلا عکس نگرفتم ولی تا اونجایی که شرایطش داشتم عکسای خوشگل از پسرم گرفتم همه رو هم چاپ کردم
شما هم همین کارو بکن

بنظرم این حس فضای مجازی و اینستا تو ادم خیلی تشدید میکنه. هر کاری میکنی فک میکنی که خیلی کم گذاشتی

عزیزم ناراحت نباش این کاملا طبیعیه منم چون همش بی خوابی داشتم خسته بودم والان عکس ندارم با دخترم زمانی که رفته رو نمیشه برگردون ولی میتونی از این به بعد کلی عکسای خوشگل باهم دیگه داشته باشین

وای منم بابت این موضوع که خیلی کم عکس و فیلم دارم باهاش خیلی ناراحتم

همه همینن عزیزم
واسه همینم میرن دومی رو میارن که لذت نوزاد داشتنو ببرن😅
بیشتر اونایی که دست تنها هستن همدیگه رو درک میکنن

منم برای پسرم بااینکه آروم بوداماهمینجوربودم
ناراحت نباش اینکه خودتو با مامان بلاگرای اینستا مقایسه کنی اذیتت میکنه
اما بدون درواقعیت همه ی مامانا مثل همن