مامانا من ی عادت های بدی دارم اینکه سرپسرم وحشتناک حساسم فرقی نداره بابام باشه همسرم باشه یا غریبه یکی بش یچیزی بگ من دیوونه میشم عصبی میشم پرخاشگر میشم اصلا میزان عشقی ک بهش دارم خودم نمیتونم درک کنم میبرمش پارک وای اگ ی بچه هلش بده دلم میخواد اون بچه خفه کنم امشب بردمش پارک پسرم خیلی اجتماعی خونگرمه ی پسر بچه حدودا هم سن سال خودش هی بغل میکرد دادا دادا میگف منم نشسته بودم اصولا همیشه مث اردک پشت سرش راه میرم ایندفعه تازه رسیدیم من نشستم خدا بهمون رحم کرد همون پسره ی سنگ بزرگ برداشت سمت پسرم پرت کرد وای منو میگی دیوونه شدم ینی تا مرز زدن اون بچه رفتم ی شوک عصبی بهم وارد شد قلبم از حجم فشاری ک بهم وارد شد درد میکرد ینی معجزه خدا بود فقط وگرنه اون سنگ حتی الان بهش فک میکنم تپش قلب میگیرم خداروشکر میزان خشمم متوجه شدن نمیدونم داداشش بود کی بود چی بود سریع از جلو چشمم گمش کردن حالا من همسرم بدتر ازمنه اون اگ می‌بود ک هیچ ولی دلمم نمیخواد پسرم متکی بمن بار بیاد همیشه دوست داشتم بچم چ پسر چ دختر مستقل باشه وابسته نباشه اما باز این قلبم نمیزاره شماها چیکار میکنید ک این مورد کنترل کنین؟!

همه بچهاشونو دوست دارن حساسن شما باید وقتی انقد حساسی همش مراقب باشی اونم بچس ب قول خودتون هم سن بچه شماست فک کن داشتی داد و بیداد میکردی خانوادش مث شما حساس بودن چ‌دعوایی میشد؟؟ خانواده اون بچه هم مقصرها ولی بچن انقد باید بی افتن کتک بخورن زخمی بشن بزرگ بشن ولی باید مراقب باشی ک خدایی نکرده ی اتفاق جبران ناپذیر نیوفته من همسرم یکم حساس بود بهش گفتم با این اخلاقت بدتر بچمون از چشم می افته و همشم سوسول بار میاد الانم اگ با ی بچه مثلا همو بزنن ک بچه من زدن واقعا بلد نیست من میرم سریع بغلش میکنم میگم مثلا ماهلین نزن گناه داره نی نی بغل کن بوس کن اشتی میکنن با اینکه وقتی میزننش انگار قلبم میخواد وایسه ولی خودمو کنترل میکنم

منم مثل شما هستم خیلی وقتها دیدم بچه های همسن دخترم خودشون تو پارک از پله ها میرن بالا و سوار سرسره میشن
اما من هنوز با دخترم از پله ها بالا میرم از اون بالا سرش میدم تازه همسرمم مجبور میکنم اون پایین بگیرتش چون میدونم اگر خدایی نکرده لحظه ای از بلندی پرت بشه اتفاق تلخی ممکنه بیوفته
و البته مثل شما بارها خطر رو رفع کردم، بعدش صدها بار خداروشکر میکنم اما ازش میگذرم واقعیت اینه که کسی مقصر نیست نه شما نه فرزندتون نه اون بچه
البته که اکثر مواقع همه چی سر مادرها خراب میشه
میخوام بگم تنها نیستید و باید شرایط رو سنجید، هرکجا که خطر کمتره پسرتون رو تنها و مستقل بزارید
وقتی هم که با هم سن و سالاشه احتیاط کنید ناخواسته اتفاقی پیش نیاد مثلا دختر من تازه چشم رو یاد گرفته بود با دست به چشم همه اشاره میکرد و من اون دوران بیشتر حواسم بود تا چشم کسی رو ناکار نکنه

بچه اول همینه
من بچه دومم کنار خواهر بزرگترش هر روز و هر ثانیه مورد عنایت قرار میگیره
درواقع خودش اول میره خواهرش رو اذیت میکنه وسایل خواهرش رو برمیداره .البته دختر کوچیکه خوب تز پس خودش برمیاد
و من نمیتونم هر لحظه به دختر بزرگم بگم مراعات کنه اونم ۵ سالشه و ممکنه زیاد گفتن من باعث شه حسادت کنه
خلاصه دلت رو بزرگ کن فقط الان رو نبین
مهد بره یا پیش دبستانی تو که پیشش نیستی

عزیزم شما همون اول که پسرتون داشته بچه رو بغل می‌کرده باید می‌رفتید جدا بازی میکردع

من پسرم نزدیک بچه دیگه بشه خودم سریع میرم کنارش

من اگه یع بزرگتر به بچم چیزی بگه عصابم خورد میشه و سریع برخورد میکنم ولی اگه همسن و سال پسرم باشه ن چیزی نمیگم چون همونطور ک من بچمو دوست دارم پدر مادر اون بچه هم بچشونو دوست دارن وقتی یه بچه با پسرم دعوا کنه فقط جداشون میکنم چون اونم بچست مثل بچه من چیزی حالیش نیس اگرم پسرم بخواد کسیو بزنه نمیزارم اینکارو بکنه درکل شما خیلی حساسی اون لحظه ای ک می‌خواستین بچه یکی دیگه رو بزنید به این فکر نکردید اگه پدر و مادر بچه هم مثل شما حساس بودن چه اتفاقی میوفتاد؟یا خوده شما اگه پسرتون کسی رو میزد و مادرش میومد بچه شمارو میزد یا دعواش میکرد شما چه واکنشی نشون میدادید ناراحت نمیشدین؟من آدمیم ک برام خیلی مهمه بقیه به بچم احترام بزارن ولی اگه ببینم یه نفر انقدر حساسه نصبت به بچش نمیزارم بچم باهاش بازی کنه

ب نظر برو دکتر

ازمن همسرم اینجوری بیش ازحدحساسه یوقتایی شده من دعواش میکنم اون تاوچندروز باهام حرف نمیزنه خدارحم کنه کسی دیگ باشه هیچی دبگ

تاحالا برام پیش نیومده که ببینم تو موقعیتش چکار میکنم .
فقط یه بار بابام گفت اع یعنی چی چرا گریه می‌کنی .
در جا جدی و با احترام گفتم اصلا نباید شما دخالت کنید .
بابامم خندید گفت ببخش بابا.
فکر کنم بیرون حرکت بدی ببینم ،جدی و با احترام بگم ای وای بچتون زد ،گفت معذرت می‌خوام .میگم اشکال ندارع عزیزم و محل ترک میکنم .یکم بزرگتر شه هیوا .
اگر بچه ای زد ،اگر دیدم مادرش چیزی نگفت میرم جلوش میشینمو میگم خانمی آقا پسر ما نباید کسیو بزنیم یااسیب بزنیم بهشون .
اگر مادرش اومد و گفت بچه ست و دیدم مادره شوته.
محل ترک میکنم میگم مامان پنج دقیقه دیگه میریم و بعد میبرمش .
اینو از یه روشناس یاد گرفتم

😐😐😐😐😐

من همسرم اینطوریه ولی خودم زیاد حساس نیستم.واقعا خیلی اذیت میشید ولی خوب میدونم دست خودتون نیست.