آدوینِ من… 🤍
امروز یک ماه از قشنگ‌ترین روز زندگی‌م گذشته؛ یک ماه از روزی که تو اومدی و من برای اولین بار معنی واقعیِ عشق رو با تمام وجودم فهمیدم. روزی که چشم‌هام به تو افتاد، انگار تمام دنیا برای چند لحظه ایستاد تا من باور کنم این فرشته‌ی کوچولویی که توی آغوشمه، همونیه که ماه‌ها با عشق انتظارش رو کشیدم، باهاش حرف زدم، براش رویا ساختم و هزار بار توی ذهنم بغلش کردم، قبل از اینکه حتی صورتش رو دیده باشم…
پسرم، تو هنوز فقط یک ماهته؛ هنوز دست‌های کوچولوت اندازه‌ی انگشت‌های منن، هنوز چشم‌هات با کنجکاوی به دنیایی نگاه می‌کنن که تازه واردش شدی، هنوز وقتی توی بغلم آروم می‌گیری، نمی‌دونی چه غوغایی توی قلب من به پا می‌کنی…
آدوین من، من قبل از اومدنت هم زندگی می‌کردم، می‌خندیدم، آرزو داشتم و برای آینده‌م رویا می‌ساختم؛ اما تو که اومدی، انگار تازه فهمیدم زندگی می‌تونه چقدر عمیق‌تر، قشنگ‌تر و باارزش‌تر از چیزی باشه که تا قبل از تو می‌شناختم.
پسر قشنگم، شاید وقتی بزرگ بشی این روزها رو یادت نیاد. اما من همه‌ی این روزها رو توی قلبم نگه می‌دارم.
دلم می‌خواد وقتی بزرگ شدی، بدونی برای من لازم نیست قوی‌ترین باشی، بهترین باشی یا هیچ‌چیزی رو به کسی ثابت کنی؛ تو همین‌طوری که هستی، با تمام وجودت دوست‌داشتنی‌ای.
من نمی‌تونم قول بدم دنیا همیشه باهات مهربون باشه، ناما از ته قلبم آرزو می‌کنم هر وقت دنیا خسته‌ت کرد، آغوش من هنوز امن‌ترین جای دنیا برات باشه. می‌خوام بزرگ بشی، دنیا رو کشف کنی، رویاهای خودت رو داشته باشی و با خیال راحت دنبال خوشبختی‌ت بری؛ چون عشق من قرار نیست بال‌های تو رو ببنده
حالا هر آرزویی که برای خودم دارم، یه گوشه‌ش به تو می‌رسه
یک ماهگیت مبارک، تمامِ دنیای من…

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط