در آن لحظه، تمام فکر و ذکرم مرتضی بود. به حرف‌هایش فکر می‌کردم، به قول‌هایی که داده بود و به این امید که شاید بعد از آن همه مخالفت، بالاخره بتوانیم کنار هم باشیم.

من، همان دختر دوازده‌ساله‌ای که هنوز خیلی از دنیا را ندیده بود، در ساعت دو شب خانه را ترک کردم.

با ترس.

با دلی پر از امید.

و با اعتمادی که نمی‌دانستم قرار است مرا به کجا ببرد.

آن شب فکر می‌کردم دارم به سمت زندگی‌ای می‌روم که خودم انتخابش کرده‌ام.

نمی‌دانستم گاهی آدم برای فرار از چیزی که نمی‌خواهد، قدم به راهی می‌گذارد که هنوز نمی‌داند چه چیزی در انتظارش است.

و من آن شب، با تمام وجودم، قدم به ناشناخته‌ها گذاشتم.

ادامه دارد...

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط