از دیشب ک بازم مث بارداری اولم درد گرفتگی عضله ساق پام شروع شد اعصابم خورده یاد سختی های بچه داری افتادم میگم دوباره سختی ها تکرار میشه بچه کوچک شب بیدار موندنم گریه ها استرس اش تب کردنش واکسن زدنش همش باید مراقب اش باشم
نمیدونم چرا دلم گرفته بغض دارم
ب شوهرم میگم این چ کاری آدم دوباره خودش تو سختی میذاره میگه ناشکری نکن
میگم ناشکری نیست خداروشکر بچه دارم دوسش دارم ولی از حالا واسه سختی هایی ک میخوام بکشم دارم غصه میخورم نیاز ب همدردی دارم اون مث من فک نمیکنه
دعا میکنم ک حداقل این دخترم مث اولی گریه کن نباشه آروم باشه

حق داری
واقعا سخته و میتونم درکت کنم
بحث ناشکری ام نیست واقعا
آدم دوست داره
ولی هرچقدر از الان بهش فکر کنی انگار داری به پیشوازش میری
اون بچه هرچی باشه بچه ت هستش دیگه!
چه گریه کن باشه چه نباشه
چه آروم باشه چه شلوغ
اول و آخرش تو بزرگش میکنی
پس با فکر کردن جلو جلو به اینکه گریه ای میشه یا نه خودتو اذیت نکن

کاملا درک میکنم عزیزم منم دقیقا همین مدلی شدم هرچی به زایمان نزدیک میشم استرس های مربوط به شروع دوباره این پروسه سخته بچه داری زیادتر میشه ولی خب هر تصمیمی که توی زندگی میگیریم هم سختی داره هم لذت من عاشق بچه م وآرامش و عشقی که از دخترم گرفتم و هیچکس حتی همسر و خانواده نتونستن بهم بدن برای همین باز خاستم تجربه کنم و سختی هاش و به جون بخرم اولا که خدا خودش صبر و تحمل مادری و حتما دوباره و چند برابر بهمون میده دوما همین که میدونم برای دخترم یه خاهر میاد ک خیلی وقتها از تنهای و غم دورش میکنه وکنارهم هستن باعث میشه همه چی واسه قشنگ و قابل تحمل بشه سعی کن به خوبیهاش فکر کنی خدا خودش کمکم میکنه نگران نباش عزیزم ❤️