اصلااااااا اینجوری نبودم هیچ وقت تو عمرم اینقدر عصبانی و غیر قابل کنترل نشده بودم همیشه چن روز قبل پریود خیلی بهم می‌ریختم و بی دلیل عیانی میشدم ولی خیلی خوب مدریت میکردم و خشمم رو کنترل میکردم بروز نمی‌دادم اما این چند ماه اخیر به حدی عصبانی میشم که نمیتونم خودم رو کنترل کنم از وقتی دخترم اعتصاب شیر کرد اینجوری شدم من حتی طاقت اینو نداشتم دخترم گریه کنه وقتی گریه میکرد قلبم تیکه تیکه میشد دور بری هام بهم میگفتن تو خیلی حساسی
دخترم از دوماهگی شروع کرد به اعتصاب رفلاکس داره نمیتونه شیر بخوره اعتصاب میکنه به هر دری زدم نشد که نشد بخاطر این موصوع این دو ماه اخیر تبدیل شدم به یه آدم افسرده و به شدت عصبی منی که طاقت گریه دخترم رو نداشتم الان سرش داد میزنم و از دستش کفری میشم به جنون میرسم اصلا جوری میشم که انگار خودم نیستم اصلا نمیدونستم همچین روی سگی هم دارم هیچ وقت تو عمرم خودم رو اینجوری تو این حال ندیده بودم یه بار اینقدر عصبانی شدم زدم شیشه شیر شکوندم اینقدر عصبی میشم که وقتی گریه میکنه عین خیالم نیست هرکاری میکنم که خودم بیخیال کنم ک بگم نخورد که نخورد ول کن چرا اینقدر خودت. بهم می‌ریزی نمیتونم نمیشه حتی خود زنی میکنم دیگه روانی شدم دیگه ناامید شدم

۴ پاسخ

درکت میکنم منم حالم خیلی بد بود🥲

عزیزم کاملا حق داری، اصلا به خودت ایراد نگیر، اول باید خودتو آروم کنی.قرص های آرامبخش بی عوارضی هستن که به نظرم اگر با مشورت یه دکتر استفاده کنی خیلی کمکت میکنن، مثل اس سیتاور، بعدشم باید از یه دکتر باتجربه کمک بگیری برای دخترت، شاید نیاز به آزمایش باشه

من خودم که خیلی آروم بودم سر بچه پنج سالم داد میزنم و از دست کوچیکه کفری واقعاحالم از خودم بد میشه چرا داد زدم

درکت میکنم وضع هودم همینه پسر اولمم ۴ سالشه لجبازه و شیطون دوتا شدن باهم دارم روانی میشم

سوال های مرتبط

مامان دلارا مامان دلارا ۱ سالگی
حالم خوب نیس از وقتی زایمان کردم از صدای بچه بدم میاد از صدای دخترم متنفرم وقتی گریه میگه سرم شدید درد میگیره و طاقتم تموم میشه انقدر حالم بده نمیدونم از افسردگیه یا چیه اما طاقت گریه بچه ندارم مثل روانی ها میشم جیغ میزنم داد میزنم سرش که اروم بشه اما اونم یع بچه هست یه راهی داره برا اروم کردنش اما نمی تونم خودم کنترل کنم از شداش متنفرم دست خودم نیس همسایه هامون همش دعوام میکنن میگن شب تا صبح صدای جیغ دادت کل مخل برداشته صبح هم تاشب کشتی بچه رو میشینم گریه میکنم میگم خدایا من چرا اینجوری میشم. دیت خودم نیس بعد که اروم میشم دخترم کلی بغل میکنم. ارومش میکنم من کسی ندارم تو این دنیا کمکم کنه چرا تنها ترینم شوهرمم هیچ کمکی نمیکنه بهم لحضه که میبینه اعصبانیم سر بچه خالی میکنمم محل نمیزاره دیگه از زندگی کردن هم متنفر شدم شاید هر کی این تاپیک میخونه بهم بگین روانی شدی حق دارین به این که این حرف بزنین خودمم به خودم میگم شاید روانی شدم اما دلیل تمام اینا نداشتن یه لحضه ارومه وقتی بد خواب میشی و وقتی استراحت نداری من دیوانه ها میشی سر همه داد بیداد میکنی من یهو از همه چیم گذشتم از خواب خوراک زندگی تفریح مهمونی یهو شد یه بچه که همش گریه میکنه محتاج یک لحضه ارامشم محتاجم به همه جی اما نیس