درد و دل:
بچه ها من که زایمان کردم رفتم خونه مامانم پسرم زردی گرفت دستگاه گرفتیم آوردیم خونه. شیر هم نداشتم حتی یک قطره
از همون شب اول مامانم آورد بچه رو گذاشت پیشم حتی شبایی که تو دستگاه هم بود خودم پای بچه بودم مامانم اصلا از خوابش نمی‌تونست بزنه
مامانم اون موقع 45 سالش بود.
حالا کار به این ندارم
خواهر شوهرم دیر ازدواج کرد سه روز پیش زایمان کرد چهل سالشه مادر شوهرم 66 سال.
بچش از همون روز تو بیمارستان گفتن زردی داره بستری کردن امروز مرخص شد.
کل روز و مادر شوهرم بااینکه دستش شکسته و تکون نمیتونه بده خودش موند بیمارستان بچه هم شیر خشک میخوره.
الان سه شبه دقیقا نخوابیده. بخدا اصلا می‌بینمش کیف میکنم خداییش هم مهدیار و خیلی کمکم کرد .
خلاصه اینارو دیدم امروز اصلا گریم گرفته بند نمیاد.
چرا آخه باید انقدر تفاوت باشه

اخه مادرن دیگه مادر شوهر مادرم اومده تو بیمارستان حتی همون یه شب هم کنارم گرفتن خوابیدن بچع گریه میکرد صداشون میکردم یا بعدش اومدیم خونه مادرم خواب خودم به زور با بخیه ها داشتم بلند میشدم شیر میدادم قرار نیس نوکرمون باشن

تنها نیستی منم نه از مادر نه مادرشوهرشانس نیاوردم با اینکه اولین بچه م بود و سزارین بودم همش باخودم بود بچه م هم کولیک و رفلاکس داشت تا یک ماه خواب و خوراک نداشتم الانم بخدا شانس ندارم بچه م اصلا خواب نداره با شوهرم ۳ساله بیخوابی میکشیم کسی حتی یه شب کمکمون نداده،هیچ جای این زندگی عادلانه نیست پدر و مادرای مهربون رو میبینی بغض میکنی ،بخدا یه غذا هم برام دزست نمیکرد مادرم،و مادرشوهرمم،هر وقت بریم خونش هم انگار اضافی هستیم اصلا برای شام اینا خونه هیچکدومشون نمیریم دعوت هم نمیکنن هیچوقت

من مامانم زایمان ازم مراقبت کرد بچه نمی‌خوابید ما می‌خوابیدم اون از بچه نگهداری میکرد حتی ۲۵ روز رفتم خونشون ازم نگهداری کرد نزاشت دست به سیاه سفید بزنم اما منم دلخورم بهم اصلا سر نمیزنه بعد اینکه اومدیم خونه اصلا نیومد سر بزنه برام غذا بیاره یا بیاد کمک کنه
همسایمون حامله بود از وقتی که فهمید حاملس هر روز پدرش میبرد خونشون شب شوهرش برمیگردوند هر هفته هم میومد مادرش برا کاراش ولی مامان من چی یکم برا تمیز کاری آخر اومد قبل زایمان ..اون مادرش براش غذا میاره یا میاد براش خونه جمع و جور می‌کنه منم ناراحتم از این موضوع بخدا اگر پدر من بود میگف بشین خونت یه چیزی بپز بخور هر روز منو مادرتو اذیت می‌کنی
بعضیا برا بچشون ارزش قائلن

من دوتا بچه شیر ب شیر دارم
سر اولی مامانم دوروز بیمارستان بود با قندخون و دیسک گردن و کمر و فشازخون بالا
بعداز بیمازستانم ده روز خونمون نگهداری کاملکرد طوری ک شبا نمیخوابید بچه مامانم بغلش میکرد تو خونه راه میرفت منو شوهر بیلیاقتم میخوابیدیم و صبحش هم خونه تمیز کن ناهار بزار بچه نگهداری کن من ۲۰ سالم بود هیچی بلدنبودم بعد ده روزم برد خونه خودش تا ۴۰ روزگی بچم
سر دومی هم ک فاصلشون ۱سال و دوماهه بازم ۳ روز تمام تو بیمارستان کنارم موند پدرش دراومد بنده خدا از فرداشم بازم ده روز خونهخودم نگهداری کرد و بازم یکماه خونش نگهمون داشت
مامان من مادری رو برا منو بچه هام تمام کمال کرد
فقط حیف شوهرم بیلیاقته چشاش کورع سمت محبتا و لطف های مامانم

آدمها فرق دارن باهم دیگه
توانایی هاشون مهر و محبتشون و ..
متاسفانه وقتی ی ادمی خیلی از خودش برای ما میگذره و اطراف ماست وقتی مقایسه میشه با ادمی دیگه حس بدی به ادم دست میده
ولی یادت باشه اونها وظایفی ندارن نسبت به ما

عزیزم فامیل ما چند سال بچه‌دار نمیشد،مادرش سر یه اتفاقی یهویی فوت کرد و بلافاصله اون باردار شد،تو تمام بارداری و زایمان و کارای بعدش همش دست تنها بود،من میگم همینکه سایش بالاسرت بوده و یه کمکی هرچند کوچیک کرده بهت باید خداروشکر کنی

مقایسه نکن عزیزم ،مقایسه مغز خودتو فرسوده میکنه بپذیر اخلاق مادر شما اینه و مادرهمسرت اینطوری!

عزیزم خیلی سخته😔ولی شاید مامانتم بی تجربه بوده دیگه گذشت

مامان منم مثل مامان شما عزیزم شانس دبگ

منم مادرم وقتی زایمان کردم از شهرستان آمد با مادر شوهرم مادر شوهرم پیشم میمونی مادرم افتاده بود تو مهمونی هر خونه این اون نمیگفتم که من آمدم پیش زاو خونه دایم که ده سال نرفته بود اونجام رفت یه شام ،نهار موند بعد یه روز آمد خونم دایی شوهرم زنگ زد به مادر شوهرم که بیا خونمون اونم یه تیکه ای انداخت به مامانم گفت من آمدم زاورا جمع کنم نیومد که برم مهمونی

مامان منم متولد ۶۰ قشنگ جوون و سرحال سر هیچ کدوم بچه هام کمکم نکرد خداروشکر راه دوریم حتی دوست ندارم تلفنی باهاش صحبت کنم

عزیزم به سن نیس این‌چیزها هررادمی ک اهل درک باشه و راحت طلب نباشه کمک میکنه

منم مثل تو بودم تنها نیستی اشکالی نداره عوضش قوی شدیم