اینقدر ازین زندگی و ازین دنیا خستم ک میخوام خدا جونمو بگیره راحت شم شوهرم بعد بارداری اصن ی آدم دیگه شده ازم دوری میکنه کمکم نمیکنه خودم تنهای تنهام بچه داری خونه غذا همش تنهایی ی بار نگفته بده من تو برو بخواب اون میخوابه ی جور انگار از من خسته تره انگار تا الان بچه رو اون نگه داشته اینقدر حالم بده ک حد نداره همش گریه میکنم دوست دارم خودمو بکشم آدم نمیشه همه جا تنها باشه ک یکم درک نباید داشته باشن

اول باهاش صحبت کن اگه درست نشد
تو چرا با کارای خونه و غذا خودت و اذیت میکنی اگه اون واسه تو کم میزاره توم مثل خودش رفتار کن فقط به خودت و نینی برس بعضی وقتا هم بزار کنار بگو مستقیم که پسرت رو نگه دار میخوام بخوابم با لبخند همین

سلام عزیزم
آروم باش کاملا حق باشماست
بشینید با همسرتون صحبت کنید
ازش بخواید بیاد کنارتون بخوابه ولو برای دوسه ساعت خیلی به ادم ارامش میده بودن همسر
امیدوارم بزودی حالتون خوب بشه

سلام این حال شما رو درک میکنم یه جور افسردگی موقت بعد از زایمان هست مخصوصا اگر دیگرانم ادمو درک نکنن و کمک نکنن و دوری کنن ادم بیشتر داغون میشه.شما سعی نکن به خودت فشار بیاری و همه کارا رو انجام بدی..شما تو شراطی نیستی که هم کارای خونه انجام بدی هم بچه..روزی که بچه بی قراری میکنه ناهار درست نکن یا کارای خونه رو انجام نده.بزار شوهرت از محل کارش بیاد مجبور بشه انجام بده حتی اگه غر بزنه...اینکه شما همه کارارو انجام میدی برا شوهرتون عادت میشه که خیالش راحته که یکی تو خونه هست همه کارارو انجام میده

بچم ۴۳روزشه روزا نگرمیدارم شبا پدرش من میگیرم میخابم تا صب شیر خشک میده جاشو عوض میشوره گریه کنه میخابونه

منم با شوهرم دعوا کردم یکم درس شده

جلوش بمیری هم نگات نمیکنه میزاره بمیری

باهاش حرف بزن،بچه که فقط مال تو نیست،دوتایی به دنیا آوردینش.دعوا کن باید مسئولیت بچشو اونم قبول کنه.دست تنها که نمیشه بچه بزرگ کرد،مخصوصا دو سه هفته اول که آدم از لحاظ روحی حالش خیلی بده.۱۵.۱۶ روز بگذره روحیت بهتر میشه منم دو هفته اول همش گریه میکردم

الان از دندون درد با دوتا بچه جون میدم اتگار ن انگار

حتما یکی رو بگو بیاد کمکت خیلی از مامانا بخاطر همین فشار زندگی بعد زایمان دچار افسردگی پس از زایمان میشن خیلی مراقب خودت باش
شده با یه دعوت برا نهار یکیو بگو بیاد خونت دور برت باشه

هممممممین الان دارم اششششک میریزم ٫ حالم خیلی بده ٫

اولین بچتونه خواهر ؟
هم دردیم خواهر من اولی هم نفهمیدم از بارداری و زایمان از دومی هم مردم بچه میارن عزیز میشن تودچشم شوهز میشن خوب میشن برا ماها برعکس میشه انگار شوهر من از من کلا فاصله گرفته جاشم جدا کرده بود کلا ازم سرد شده کمکم نمیکنه هیچ درکم نمیکنه اذیتم میکنه همش خسته خستست

مردا خودشون نمیفهمن حتما باید بهشون بگی.یه شب شام آبگوشت داشتیم من ابشو خوردم میخواستم گوشت بخورم که دخترم گریه میکرد رفتم پیشش بعد ده دقیقه گفتم خوردی گوشتارو گف آره مگه نخورده بودی یعنی ذهنش اونموقع نمی‌کشید که اون همه گوشت برای یک نفر تنها نیست میگف چرا نگفتی بهم

خیلی مستقیم باهاش صحبت کن بگو بچه فقط مال من نیس مال جفتمونه. قرار نیس بزرگ کردنش فقط رو دوش من باشه

بچه رو ببر بزار کنارش یا بدش بغلش ک اونم مسولیت پذیر بشه بگو میخام دوش بگیرم یا چیزی یا خوابه بزارش کنارش ببین واکنشش چیه

چقد سخت اوایل شوهرمنم اینجوری بود دعوا کردم درست شد همه کارارو میکنه الان نگه میداره بچه رو

عزیزم روزهای اول خیلی سخته به خودت حق بده ولی اگر خیلی اذیتی با یه روانپزشک صحبت کن

راس مگی عزیزم کاملا حق داری
اگر مامانت اینا پیشتن بچه رو ۲ ساعت بزار پیششون و استراحت کن
اگر نه بزار پیش مادرشوهرت
خدایی خیلی سخته

والا منی ک دوتا بچه دارم و کارای خونه هم هست
خیلی خسته میشم ولی من خودم بچه رو میدم بهش میگم بگیر من استراحت کنم