شما هم براتون پیش اومده که بچه‌ خودش بگه «بریم پارک»،
شما هم کارتون رو کنار بذارین و بگین «باشه، بریم»،
ولی همین که لباسش رو میارین، بگه «نه، نمی‌پوشم!»؟
آدم همون لحظه با خودش می‌گه «تو که خودت گفتی بریم پارک! پس چی شد که تا لباست رو آوردم،ميگى نمی‌پوشم؟» 🙄

ولي از نگاه یه بچه‌ی دو تا چهار ساله، ممکنه ماجرا يه شكل ديگه‌ای داشته باشه!!
بچه‌ها از حدود یک‌سال‌ونیمگی کم‌کم متوجه می‌شن که خواسته‌ی خودشون می‌تونه با خواسته‌ی مامان و بابا فرق کنه.
یکی از راه‌هایی هم که این تفاوت رو نشون می‌دن، همین «نه» گفتنه.
گاهی بچه‌مون هنوز دلش می‌خواد بره پارک، اما می‌خواد خودش بلوزش رو انتخاب کنه یا دستش رو از آستین رد کنه.
همین تجربه‌ی کوچیکِ «خودم تونستم!» کم‌کم بهش اعتمادبه‌نفس می‌ده.

گاهی هم دل کندن از بازی براش سخته. ما وقتی می‌گیم «بریم پارک»، به تاب و سرسره فکر می‌کنیم.
بچه‌مون همون لحظه به برجی نگاه می‌کنه که هنوز سقفش رو نذاشته. ممکنه هم پارک رو بخواد، هم بخواد اول برجش رو تموم کنه.

حالا وقتی می‌گه «نه»، چه‌کار کنیم؟ 🧐
ادامه تاپيك بعد…

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط