حالم بده. خیلی. همش ترس از دادن دارم
همش صدای دستگاه های آن ای سئو تو گوشمه
هنوز تیکه ک کنایه هایی ک. زدن
هنوز ار درک نشدن ها
فقط دارم دیونه میشم

هر ک هر چ گفت بگو بچه خودمه ب کسی ربطی نداره بزار هر کی ناراحت میش بشه ببین هیچ کس مهم تر از جون خودت نیس من هر ک میگه بچت لاغره میگم سالم باشه چاق بشه ک چ الان پسر خواهر شوهرم 9 سالشه از بس ب زور غذا دادن از بچگی الان اونقد چاق شده نمیزاره غذا بخوره ب منم هی میگفت ب دختر اینو بده اونو بده دختر من عاشق نون خالیه ی بار گفت عمه برام نون بده گفت ن نون ن برو غذا تو بخور منم گفتم اون دوس داره نون بخوره بلن شدم خودم دادم الان نون خالی بهتر از خیلی غذا هاس

همه چندماه اول بعداززایمان اینطورین منم حال وروزخوبی نداشتم فکرای جورواجورمیومدذهنم همش دوست داشتم بشینم گریه کنم باهمه سختیایی که داشت ولی چندروزرفتم مسافرت حالم اوکی شد

تیکه کنایه ی چی ؟

منم خول شدم

چرا اینطوریم؟

هممون همینیم هورمونامون به هم ریخته

به خدا توکل کن
تا خدا نخواد برگی از درخت نمیوفته
اوناییم که کنایه میندازن همشون کارماشونو پس میدن

عزیزم درکت می‌کنم
ما مامانا همه پر از ترسیم مخصوصا اگه تجربه سختی هم داشته باشیم

خیلی زیاد درکت میکنم خواهرم من حالم از تو داغون تره شنبه از روانشناس وقت رزو کردم برم 💔😭