درسته که ما مادرها خستگی می‌کشیم، شب‌ها بیدار می‌مونیم، گاهی از شدت بی‌خوابی و مسئولیت کم میاریم…
اما یه چیزی هست که شاید کمتر بهش فکر کنیم؛

ما مادرها با تمام سختی‌ها، شاهد لحظه‌لحظه بزرگ شدن بچه‌هامونیم…
اولین لبخندهاشون، خنده‌های از ته دل، صداهای شیرین، بازی‌های کوچیک، اولین تلاش‌هاشون برای نشستن و هزار تا اتفاق قشنگ دیگه…

اما پدرها گاهی به خاطر کار و مسئولیت‌های زندگی، خیلی از این لحظه‌ها رو از دست می‌دن.
وقتی برمی‌گردن، شاید بچه‌شون یه لبخند تازه یاد گرفته باشه، یه کلمه جدید گفته باشه یا یه کار تازه بلد شده باشه…

ما مادرها سختیِ بزرگ کردن بچه رو بیشتر با تن و جونمون حس می‌کنیم، اما پدرها گاهی حسرتِ لحظه‌هایی رو می‌خورن که دیگه تکرار نمی‌شن.

آخرش هر دو داریم بهای بزرگ شدن یه عشق کوچیک رو می‌دیم؛
یکی با خستگی‌هاش و یکی با دلتنگی‌هاش… ❤️
مثل دیشب که هلین یهو شروع به نانای نانای کرد😂😭👼🏻🥹
و مثل امروز که برای اولین بار پستونک میوه‌خوری خورد و من ذوق بودم براش🍎❤️🥹
و خیلی از اولین‌‌های هلین و ندیده🥹🫣





شیر خشک
فرزندپروری

۱۱ پاسخ

نانای نانای ینی دقیقا چیکار کرد؟

شوهر من که همش از تو گوشی میبینه 🥲

اتفاقا دیشب داشتم به همین فکر میکردم
دیشب برا اولین بار مهوا تونست از شکم به پشت برگرده
همیشه فقط برعکسشو بلد بود
من اون لحظه رو که دیدم کلی ذوق کردم دست زدم براش
ولی متأسفانه شوهرم داشت با تلفن صحبت میکرد
سر همین قضیه ام باهاش بحثم شد گفتم حداقل تو‌ خونه که میای گوشیو بذار کنار یکم این بچه رو ببین
اصلا نفهمیدی چجوری بزرگ شد

همش چرته

دقیقا🥹

آره دقیقا ولی خب همه کاراشو هم ما میکنیم دیگه حق ما هست لذتشو هم ببریم🫠😂

اره واقعا شوهرم گاهی میگه توبه جای من لذتشو ببر. ولی بااینکه شبا چندساعتی بیشتر خونه نیست دخترمو میزارم بغلش بخوابه که دلش آروم بگیره

عزیزم 🥹🥹🥹🥲❤️
ولی خستگی نذاشت لذت واقعی ببرم
همش سردردم

و منی که همه رو فیلم گرفتم

دقیقا همینطوره

مثل پدر بچه های من ....

سوال های مرتبط

مامان زینب سادات🌱 مامان زینب سادات🌱 ۸ ماهگی
بمونه به یادگار از اولین مرواریدای دخترم
۷ ماه و ۱۲ روزگی
۲۸مهر ۱۴۰۵
اولین جوانه‌ی دندونت 🤍🦷
دختر قشنگم، تمام دنیای مامان…
امروز، ۲۸ مهر ۱۴۰۵، یکی از قشنگ‌ترین اتفاق‌های زندگی کوچولوت رقم خورد؛ اولین جوانه‌ی دندونت از زیر لبخند شیرینت سرک کشید. 🤍
شاید برای دنیا، این فقط یه دندون کوچولو باشه، اما برای من، تکه‌ای از بزرگ شدنت، خاطره‌ای شیرین و بهونه‌ای دیگه برای عاشق‌تر شدنه.
دلم می‌خواد زمان همین‌جا، توی همین لحظه، برای چند ثانیه بایسته؛ تا بیشتر نگاهت کنم، بیشتر ببوسمت و این روزهای کوچولویی‌ات رو محکم‌تر توی قلبم نگه دارم.
دخترم، تو داری ذره‌ذره بزرگ می‌شی و من هر روز بیشتر می‌فهمم که قشنگ‌ترین معجزه‌ی زندگی‌ام، داشتن توئه.
امیدوارم همه‌ی روزهای زندگی‌ات، درست مثل اولین لبخندهای دندون‌دارت، پر از شادی، سلامتی، عشق و اتفاق‌های قشنگ باشه.
اولین دندونت مبارک، قشنگ‌ترین دلیل لبخندهای من.
با تمام عشق دنیا،
مامانت؛ همون کسی که با هر قدم کوچیک تو، دوباره عاشق زندگی می‌شه.
مامان حامی🪿🧸 مامان حامی🪿🧸 ۷ ماهگی
«بچه‌ات رو با منت بزرگ نکن»

📌 یه حقیقتی هست که خیلی از ما والدین گاهی یادمون میره
بچه‌ها انتخاب نکردن که به این دنیا بیان و ما رو به عنوان پدر و مادر انتخاب کنن
این ما بودیم که اون‌ها رو به دنیا آوردیم

✅ ولی خیلی وقتا ناخواسته این بار رو روی دوششون میذاریم
بهشون میگیم «من برات از جونم مایه گذاشتم»، «من با این همه سختی بزرگت کردم»
این حرفا حتی اگه درست هم باشن، بچه رو زیر یه بار سنگین از احساس گناه و دین خرد میکنن

🔵 روانشناس‌ها میگن عشقی که با منت و طلبکاری همراه باشه تبدیل به معامله میشه
بچه‌ای که مدام این حرفا رو بشنوه کم‌کم فکر میکنه که وجودش برای تو یه زحمت بوده
این باور تو بزرگسالی اون رو مضطرب و همیشه مدیون به بقیه بار میاره

🔻 بچه‌ها قرار نیست تا آخر عمر جبران زحمات ما رو بکنن
قرار نیست با احساس بدهکاری بزرگ بشن
وظیفه‌ی ما بزرگ کردن اون‌ها با احترامه، نه با عذاب وجدان
ما اون‌ها رو انتخاب کردیم، پس مسئولیتش هم پای خودمونه
مامان محیاومهوا مامان محیاومهوا ۱۰ ماهگی
سلام ویژه به تک تک شما عزیزان
سه هفته‌ست که برای غذا خوردنِ مهوا، واقعاً دارم تلاش می‌کنم… ❤️
مهوا شیر رو درست و به اندازه‌ای که باید نمی‌خوره. از طرفی به خاطر رفلاکسش، خیلی وقت‌ها غذایی که با عشق براش درست می‌کنم رو نمی‌خوره یا حتی بالا میاره.
ولی من ناامید نشدم… و نمی‌شم. 🥹❤️
هر روز سعی می‌کنم براش غذاهای مختلف با طعم‌های متنوع درست کنم؛ غذاهایی که هم مقوی باشن، هم دوست داشته باشه. گاهی می‌خوره، گاهی نه… گاهی چند قاشق می‌خوره و گاهی همه‌ش رو بالا میاره. ولی من باز هم فردای اون روز، دوباره شروع می‌کنم.
امروز وزنش کردم…
توی فقط ۱۷ روز، ۴۰۰ گرم وزن اضافه کرده. 🥹❤️
شاید برای خیلی‌ها فقط «۴۰۰ گرم» باشه، ولی برای من یعنی نتیجه‌ی تمام اون روزهایی که خسته شدم اما ادامه دادم. یعنی دارم کم‌کم می‌بینم راهی که انتخاب کردم، داره جواب می‌ده. 🌱
این متن رو نوشتم که به همه‌ی مامان‌هایی که مثل من گاهی خسته و ناامید می‌شن بگم:
ناامید نشید. ❤️
قرار نیست همه‌چیز یک‌شبه درست بشه.
قرار نیست بچه‌مون هر غذایی که با عشق درست می‌کنیم، بخوره.
مهم اینه که ما ادامه بدیم، تلاش کنیم و هر روز یک قدم کوچیک برداریم.
ما مادرها ستون خانواده‌ایم…
گاهی خودمون خسته‌ایم، گاهی دلمون می‌خواد گریه کنیم، ولی باز بلند می‌شیم و برای بچه‌هامون تلاش می‌کنیم. ❤️
شاید امروز نتیجه‌ی تلاشمون رو نبینیم،
ولی یه روز، همین قدم‌های کوچیک می‌شن بزرگ‌ترین افتخارمون. 🥹🌱
برای تمام مامان‌هایی که دارن تلاش می‌کنن، حتی وقتی کسی تلاششون رو نمی‌بینه… خسته نباشید. ❤️


۱۴۰۵/۶/۳
مامان دلنواز🩷 مامان دلنواز🩷 ۱۱ ماهگی
یه زمانی فکر می‌کردم سخت‌ترین قسمت مادر شدن، انتظار کشیدن برای به دنیا اومدنته... اما حالا می‌فهمم سخت‌ترین بخشش اینه که هر روز بزرگ‌تر شدنت رو تماشا کنم.
این عکس رو که می‌بینم، دلم یه جوری فشرده میشه. یاد اون شب‌ها می‌افتم؛ شب‌هایی که خسته بودم، نگران بودم، گاهی می‌ترسیدم و گاهی فقط زل می‌زدم بهت و دعا می‌کردم حالت خوب باشه. اون روزها برام سخت گذشت، اما حالا دلم برای همون سختی‌ها هم تنگ میشه، چون تو اون روزها اینقدر کوچولو بودی که...
انگار همین دیروز بود که توی اون نور آبی خوابیده بودی و من ساعت‌ها نگاهت می‌کردم. حالا زمان داره با سرعتی می‌گذره که گاهی می‌ترسم. می‌ترسم یه روز چشم باز کنم و ببینم دیگه اون نوزاد کوچولوی من نیستی. می‌ترسم این روزها رو خوب زندگی نکنم و بعداً حسرت تک‌تک بغل کردنا، بوسیدنا و بو کشیدنت رو بخورم.
شاید برای همینه که بعضی شب‌ها یه بهونه‌ای پیدا می‌کنم و میارمت پیش خودمون. می‌خوابونمت کنارم، می‌چسبونمت به قلبم و آروم نفس می‌کشم. نه برای اینکه تو به من احتیاج داری... برای اینکه من هنوز به این نزدیکی احتیاج دارم.
دلنواز جان، اگر روزی این نوشته رو بخونی، بدون که هیچ‌وقت از بزرگ شدنت ناراحت نبودم؛ فقط دلم برای نسخه‌های کوچیک‌ترت تنگ می‌شد. برای اون دست‌های ریز، اون خواب‌های آروم، اون روزهایی که تمام دنیات توی آغوش من جا می‌شد.
و امشب، مثل خیلی از شب‌های دیگه، باز هم می‌خوام تو رو بچسبونم به قلبم؛ شاید برای اینکه زمان کمی آروم‌تر بگذره... شاید برای اینکه این لحظه‌ها رو عمیق‌تر حفظ کنم... و شاید فقط برای اینکه مادرتم. ❤️🌱
مامان مهوا🧸 مامان مهوا🧸 ۱۱ ماهگی
برای تو مینویسم ماه من...

این روزا هر بار نگات می‌کنم، یه بغض آروم میاد سراغم. انگار همین دیروز بود که برای اولین بار بغلت کردم و از شدت ذوق، اشک می‌ریختم. همون روزایی که ساعت‌ها فقط نگات می‌کردم و باورم نمی‌شد این فرشته کوچولو دختر منه.
اون موقع همیشه آرزو می‌کردم زودتر بزرگ شی؛ زودتر بخندی، زودتر بشینی، زودتر دنیا رو کشف کنی... اما هیچ‌کس بهم نگفته بود که بزرگ شدن تو، اینقدر می‌تونه دل آدمو بلرزونه.
حالا هر روز از بزرگ شدنت ذوق می‌کنم، اما همزمان دلم برای دیروزت تنگ میشه. برای روزایی که روی سینه‌م خوابت می‌برد، برای دستای کوچیکی که انگشتمو محکم می‌گرفتن، برای وقتایی که تمام دنیات آغوش من بود.
میگن بچه‌ها یهو بزرگ میشن و حالا می‌فهمم یعنی چی... چون من نفهمیدم آخرین بار کی اونقدر کوچیک بودی که کامل توی بغلم جا می‌شدی. نفهمیدم آخرین بار کی لباس نوزادیت رو پوشیدی. خیلی از آخرین بارها بی‌صدا رد میشن و وقتی می‌فهمیشون که مدت‌ها گذشته...
و شاید سخت‌ترین قسمت مادر شدن همین باشه؛ اینکه هر روز از بزرگ شدنت خوشحال باشی و همزمان برای کوچیک موندنت دلتنگ... 🥲
پ.ن:مهوای۲۰ روزه❤️
مامان هیرمان مامان هیرمان ۶ ماهگی
یه زمانی فکر می‌کردم سخت‌ترین قسمت مادر شدن، انتظار کشیدن برای به دنیا اومدنته... اما حالا می‌فهمم سخت‌ترین بخشش اینه که هر روز بزرگ‌تر شدنت رو تماشا کنم. یاد اون شب‌ها می‌افتم؛ شب‌هایی که خسته بودم، نگران بودم، گاهی می‌ترسیدم و گاهی فقط زل می‌زدم بهت و دعا می‌کردم حالت همیشه خوب باشه. اون روزها برام سخت گذشت، اما حالا دلم برای همون سختی‌ها هم تنگ میشه، چون تو اون روزها اینقدر کوچولو بودی که...
انگار همین دیروز بود که تواتاق عمل گذاشتنت روسینم و من بوت میکردم وتموم دردای زایمانم فراموش کردم. حالا زمان داره با سرعتی می‌گذره که گاهی می‌ترسم. می‌ترسم یه روز چشم باز کنم و ببینم دیگه اون نوزاد کوچولوی من نیستی. می‌ترسم این روزها رو خوب زندگی نکنم و بعداً حسرت تک‌تک بغل کردنا، بوسیدنا و بو کشیدنت رو بخورم.
شاید برای همینه که بعضی شب‌ها یه بهونه‌ای پیدا می‌کنم و میارمت پیش خودمون. می‌خوابونمت کنارم، می‌چسبونمت به قلبم و آروم نفس می‌کشم. نه برای اینکه تو به من احتیاج داری... برای اینکه من هنوز به این نزدیکی احتیاج دارم.
هیرمان جان، اگر روزی این نوشته رو بخونی، بدون که هیچ‌وقت از بزرگ شدنت ناراحت نبودم؛ فقط دلم برای نسخه‌های کوچیک‌ترت تنگ می‌شد. برای اون دست‌های ریز، اون خواب‌های آروم، اون روزهایی که تمام دنیات توی آغوش من جا می‌شد.
و امشب، مثل خیلی از شب‌های دیگه، باز هم می‌خوام تو رو بچسبونم به قلبم؛ شاید برای اینکه زمان کمی آروم‌تر بگذره... شاید برای اینکه این لحظه‌ها رو عمیق‌تر حفظ کنم... و شاید فقط برای اینکه مادرتم. ❤️🌱

بارداری بارداری بارداری