برای همه کسایی که مثل خودم منتظرن این روزا

مبرای روزهای انتظار (مدیتیشن ذهنی)

الان زمان صبر کردنه...
نه صبر بی‌پایه، بلکه صبری که از اعتماد میاد.
اعتماد به بدنی که ماه‌ها و سال‌ها کنارم بوده،
اعتماد به تیم پزشکی که کارشون رو بلدن،
و مهم‌تر از همه، اعتماد به خودم... که تا اینجا اومدم، محکم، با امید، با تمام توانم.

در بدنم اتفاق‌هایی در جریانه که نمی‌تونم با چشم ببینم.
اما همین که هنوز ادامه می‌دم، نفس می‌کشم، می‌خندم،
یعنی هنوز امید دارم.
و امید، حتی اگر یک ذره باشه، قوی‌تر از هر تردیدیه.
حالا اجازه می‌دم ذهنم آروم بشه...
هر فکری که میاد، فقط یه فکره — نه پیش‌بینی آینده.
هر علامتی که حس می‌کنم، فقط یک احساس بدنه — نه نتیجه نهایی.
تا روز آزمایش، فقط به لحظه‌ی حال فکر می‌کنم.
به این لحظه، به این نفس، به این بدن که داره بهترین خودش رو می‌ذاره.
من هنوز در مسیرم.
و هر نتیجه‌ای که بیاد،
من آماده‌ام.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط