شب اولی که زایمان کردم رو هیچوقت یادم نمیره
یه حس عجیب بود تا
شب قبل تو شکمم تکون میخورد خودشو سفت می‌کرد
ولی امشب دیگه نه
شکمم خالی بود و خودش کنارم
انگار بدنم عادت کرده بود بهش همه وجودم غریبی می‌کرد غریبی ک توش افتخار داشت انگار قلبم ریه‌هام رحمم همه وجودم بهم می‌گفتن ما کارمونو انجام دادیم امانتیت رو به نحو احسنت نگه داشتیم
قلبم تا شب قلبش محکم می‌زد جوری که خودم حس میکردم تکونم میده خب داشت به دونفر واسه حیات کمک میکرد
ولی اون شب آروم می‌زد از آرامش وجودش اون شب
اعضا بدنم حس اینو داشت ک انگار یه مهمون پر زحمت اومده بود نه ماه مونده بود همه رو به وجودش عادت داده بود حالا رفته بود
هم خسته بودن از این نه ماه فشار
هم دلتنگ از رفتنش
هم مغرور بخاطر تواناییشون
وقتی اون شب تو بیمارستان به رسم عادت دستمو گذاشتم رو شکمم که با حس کردنش بخوابم
شکمی ک پوستش شل شده بود و کوچیک و بی حس قلبی که تند نمی‌زد نفسی که تنگ نبود اینا همه بهم فهموند که تموم شد این نه ماه ماموریت اعضا بدنم تموم شد حالا هم غریبن هم دلتنگن هم خسته

خدایا شکرت که مسبب تموم این اتفاقات خودتی
خیلیا چشم انتظارن خدا به دل اوناهم نگاه کن❤️

الهی اشکم گرفت

چقد قشنگ توصیف کردی
نوشتت خیلی زیبا بود به دلم نشست🥺👌

🥺🥺🥺🥺🥹🥹🥹🥹♥️

من دفعه اولی که کاچی خوردم شیرین بود طبق عادت دستمو گذاشتم رو شکمم تا تکون بخوره و ذوق کنم :')))

بغضی شدن خدا ایشالا برات حفظ کنه عرسکُ🥺😘

چقدمتنت قشنگ بود بغضم گرفت🥹🥲🥲🥲

مبارکت باشه عزیزم

عالی🥺

وای دقیقا منم تا ۱ماهگی دخترم اصلا عادت نکرده بود ب شکم خالیم چون همش فکر میکردم بچم تو شکممه ولی میدیدم ن بغلمع

مبارک عزیزم