سوال های مرتبط

مامان فندوقک مامان فندوقک ۱۷ ماهگی
🌱 ایده پست: «با این ۶ بازی، رشد کوچولومون رو توی خونه تقویت کنیم»
👣 برای رشد حرکتی:
توپ رو قل بده و ازش بخواه برات برگردونه یا اسباب‌بازی کشیدنی بده.
🗣️ برای حرف زدن:
هر چیزی که می‌بینه اسم ببر؛ مثلاً «توپ قرمزه»، «گربه میو میو می‌کنه». اگر فقط گفت «توپ»، تو جمله‌اش رو کامل‌تر کن.
🧠 برای فکر کردن و حل مسئله:
یک اسباب‌بازی رو زیر پارچه قایم کن و ازش بخواه پیداش کنه.
🖐️ برای مهارت دست‌ها:
مداد شمعی مناسب سنش بده تا روی کاغذ خط‌خطی کنه یا وسایل بزرگ و ایمن رو داخل ظرف بذاره و بیرون بیاره.
🧸 برای بازیِ خیالی:
عروسک یا عروسک حیوانی بده و باهاش «غذا دادن» یا «خوابوندن» بازی کنید.
🧹 برای یادگیری از زندگی واقعی:
بذار توی کارهای ساده مثل جمع کردن اسباب‌بازی یا جارو کشیدنِ نمایشی کمکت کنه؛ تقلید کردن از کارهای روزمره هم بخشی از یادگیری این سنه.
مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها
🤍 لازم نیست روزی یک ساعت تمرین کنیم؛ همین بازی‌های کوتاه و روزمره، فرصت یادگیری می‌سازن.
مامان‌های ۱ تا ۱.۵ ساله، کوچولوی شما الان بیشتر روی کدوم مهارت کار می‌کنه؟ 👶🏻🌱
مامان مهراب مامان مهراب ۲ سالگی
ادامه فرزندپروری(چطوری با همدلی کودک را آرام کنیم)(ادامه تاپیک قبل)
در واقع این یک نوع همدلی که به کودک کمک میکنه احساس کنه تنها نیست و فقط اون نیست که این میل رو داره در نهایت ما آرام کنار کودک میشینیم تا وقتی که کودک آرام بشه
حالا آیا همش باید حرف بزنیم؟یا همش باید احساسش رو بهش انعکاس بدیم؟همش باید بگیم آره منم همین جورم اون بچه هم همینطوره؟
نه ما یکی دوتا جمله میگیم در نهایت میشینیم کنارش در واقع همدلی خیلی وقت ها به اون حضور فیزیکی ما وابسته هست به اون نگاهی که به کودک داریم به اون دستی که روی شانه اش میزاریم یعنی فکر نکنید برای همدلی وقتی کودک آشفته هست باید هی بشینید توضیح بدید
اتفاقا حرف زدن زیاد و توضیح دادن زیاد توی این موقعیت ها کودک رو آشفته تر می‌کند میتونیم به کودک بگیم اگر دلت میخواد میتونی بیای بغل من
من اینجا کنارت هستم .اگر فرزندتون دوست نداره و الان آمادگی این همدلی رو نداره میتونی بگی من اینجا هستم نزدیکت وقتی که خودت دوست داشته باشی بیای پیشم
و اما چیزهایی مثل اینکه برو تو اتاق تا آروم بشی این هارو هیچوقت به بچه ها نگید
قراره ما کنار بچه ها باشیم تا آرام بشن تا بتونن خودشون کم کم یاد بگیرن هیجاناتاشون رو مدیریت کنن
خب حالا بعد همدلی چه اتفاقی میوفته؟
ما کنار کودک موندیم احساسش رو بهش انعکاس دادیم و بهش گفتیم میتونه بیاد تو آغوشمون تا آروم بشه بعد از اون میتونیم به کودک گوش کنیم و بشنویم چی میگه
مثلا ببینید دعواشون شده شما سر رسیدید اون اونو زده اون وسیله اون یکی رو برداشته
اونجا میتونید بشینید و بگید تو عصبانی هستی که دوستت وسیلت رو برداشته و ازت گرفته؟تو هم عصبانی هستی که نتونستی با اون وسیله بازی کنی
مامان مهراب مامان مهراب ۲ سالگی
چون اون داره لذت میبره از اون کار اگر ما بتونیم از کودکی این انگیزه درونی رو تقویت کنیم یعنی برای اینکه کاری رو انجام بده دنبال چیزی در بیرون نباشه خودش اون کار رو دوست داشته باشه و براش جذاب باشه
اما اگر انگیزه بیرونی باشه تمرکز از روی فعالیت برداشته میشه و بعد از مدتی کودک احساس میکنه اگر اون چیز بیرونی رو نبینه یا نگیره دیگه دوستش نداره و دیگر نمیخواد به اون فعالیت ادامه بده
آسیبی که پیش میاد تلاش به مرور کمرنگ میشه و این کمرنگ تر شدن تلاش باعث میشه که اون موفقیتی که کودک دوست داره بهش برسه نتونه برای بدست آواردنش تلاش کنه
پس انگیزه درونی بیشتر باعث موفقیت و ادامه کار میشه
اگر دوست دارید فرزندتون خودش رو دوست داشته باشه و خودش رو موجودی ارزشمند بدونه و عزت نفسش به خوبی شکل بگیره ،و اگر دوست دارید فرزندتون کارها را انجام بده حتما باید فرزند پروری بدون تشویق و تنبیه رو انتخاب کنیم.
اگر بخوایم در مورد آسیب تنبیه بگیم:کودک می‌ترسه بخاطر تنبیهی که شما میکنید یا محرومش کنید از چیزی که دوست داره
و روزی برسه که شما بالا سرش نباشید نتونید تنبیهش بکنید اون موقع حتما اون کار رو انجام میده.
مثلا دوستش رو میزنه شما میگید از تلویزیون بخاطر این محرومی. پس دیگه نمیزنه چون نمیخواد از تلویزیون محروم بشه ولی نمیفهمه چرا نباید اینکار رو انجام بده و دوستش رو نباید بزنه و باید به دوستش محبت کنه
چرا رابطه‌ای که توش نوازش و محبت هست جذابتره اینارو نمیدونه
حالا وقتی شما نباشید دوستش رو میزنه چون این اخلاق درونی نشده در واقع این بخاطر آسیبی هست که بخاطر محروم شدن میبینن و اخلاق براشون درونی نمیشه و صرفا بخاطر ترس انجام نمیدن و ترس که برداشته میشه اون کار رو انجام میدن
مامان مهراب مامان مهراب ۲ سالگی
ادامه تاپیک قبل(فرزند پروری)
یعنی روی برخورد رفتار تمرکز داریم نه اینکه بعدش قراره جایزه بگیره یا نگیره و وقتی کودک کار اشتباهی میکنه رفتارگرایی میگن کودک را تنبیه کنید یا محرومش کنید مثلا نزارید تلویزیون ببینه و در رویکرد انسان گرایی میگن اگر کودک کار اشتباهی کرد باهاش گفتگو کنید از طریق بازی و قصه اون رفتار صحیح رو بهش یاد بدیم و اگر لازمه لازمه اون قراردادهایی که تو خونه مشخص کردیم رو بهش یادآوری کنیم و کمکش کنیم اون هارو اجرا کنه
پس این طور نیست که کودکی در انسان گرایی میخوایم پرورش بدیم که مثلا بعضیا میگن بی تربیت میشه قانون نمیپذیره نه اصلا این طور نیست در انسان گرایی ساز و کار مختص خودش رو داره.
در رفتارگرایی ما میگیم تحت شرایطی خاص من تورو دوست دارم و می‌پذیرمت اگر این کارهارو بکنی بهت افتخار میکنم اگر نمرت این بشه یا اون رفتار زشت رو نکنی من تحت این شرایط دوستت دارمو این نیست مطلق خودت رو دوست داشته باشم و این عشق بدون قید و شرط رو فقط والدین میتونن به بچه هاشون بدن .و ما وقتی کودک رو تشویق و تنبیه نمی‌کنیم و دوست داشتن رو منوط به موقعیت خاصی نمی‌کنیم تحت هر شرایطی میپذیریمش و کودک متوجه میشه مادر و پدر تحت هر شرایطی دوستش دارن
و در مورد اینکه چرا بچه ها را تشویق و تنبیه نکنیم ما یک انگیزه درونی داریم یک بیرونی
مثلا من دارم درس میخونم که مامانم بره برام اون چیز رو بخره در واقع ذهن من تمرکز میکنه به اون جایزه بیرونی نه بر اون دلیل من بر اون رفتار
مثلا یک کودک ممکنه دوست داشته باشه انشا نوشتن رو،دوست داشته باشه ورزش کردن یا نقاشی کردن رو
دلیلی نداره من بهش بگم حالا که ورزش میکنی من این رو بهت میدم
مامان مهراب مامان مهراب ۲ سالگی
ادامه تاپیک قبل (فرزند پروری )
و اون عشق بدون قید و شرط رو از مادر و پدرش نمیگیره اما کودکی که این رفتارها را پدر و مادر ندارن باهاش
و باهاش گفتگو میکنندو از روش های صحیح تری استفاده می‌کنند که اون کودک رفتار خوب رو یاد بگیره این کودک عشق بدون قید و شرط رو تجربه می‌کند
یعنی عشقی که بده بسطونی نداره این رو از مادر و پدرش یاد میگیره
ما انسان ها یکجا میتونیم عشق بدون قید و شرط رو بگیریم و اون در رابطه با پدر و مادره و اینجوری بچه خودش رو دوست خواهد داشت و عزت نفسش شکل میگیره
و در آینده با انسانی روبه رو می‌شویم که خودش برای خودش ارزشمنده و از خودش مراقبت میکنه و با خودش رفتار صحیحی داره و با دیگران هم همین رفتار رو داره و این با خودشیفتگی فرق داره
چطور رفتار خوب رو به کودک یاد بدیم؟
در رویکرد رفتار گرایی گفته میشه که تا کودک کار خوبی میکنه سریع بهش جایزه بدیم تا دیگر پیوسته اون رفتار رو انجام بده مثلا اگر مهد رفت بهش جایزه بدید که دوباره تکرار کنه و مهد بره
در رویکرد انسان گرایی میگه نه ما از جایزه استفاده نمی‌کنیم از گفتگو و توصیف و ترغیبش استفاده می‌کنیم
مثلا بهش میگیم که تو چقدر توانمند شدی میتونی تنهایی بری توی کلاس،دلتنگ میشی ولی دلتنگی رو میپذیری مامان ظهر میاد دنبالت
تازه داشتی با بچه ها بازی میکردی خیلی بهت خوش گذشت
یعنی روی برخورد رفتار تمرکز داریم
مامان آنیسا خانوم🍩👶 مامان آنیسا خانوم🍩👶 ۲ سالگی
مامان مهراب مامان مهراب ۲ سالگی
نکته ی بعدی که بسیار مهمه ارتباط مادر و کودک
قطعا ارتباط پدر و کودک هم مهمه ولی ارتباط مادر و کودک تاثیر بسیار زیادی بر سلامت روان کودک دارد
حالا اگر غیر از مادر یک نفر دیگه مراقب اصلی کودک یعنی مادر بزرگ عمه خاله دارن کودک رو بزرگ میکنن اونجا ارتباط کودک با اون شخص خیلی مهم میشه
در ارتباط مادر و کودک حال مادر خیلی مهمه و وقت با کیفیتی که که برای کودک میزاره
حالا حال مادر منظور چیه؟
افسردگی اضطراب پرخاشگری
حال بدی دارید نمی‌تونید انتظار داشته باشید حال فرزندتون خوب باشه پس بسیار مهمه اگر مادر حال خوشی نداره حتما با روانشناس یا روانپزشک صحبت کنه و اگر میگید هزینه روانشناس بالاست میتونید با روانپزشک صحبت کنید چون هزینش به مراتب کمتره
ولی حتما به حالتون رسیدگی کنید کتاب بخونید ،دوره های بسیاری رو شرکت کنید،ورزش و تفریح و خودتون رو در حدی نگه دارید که افسردگی و اضطرابتون زیاد نشه
حالا ما فرض میگیریم حال مادر خوبه ارتباطش با کودک خوب باشه باید وقت با کیفیت برای کودکش بزاره
مثلا میگید از صبح تا شب همش بچم کنارمه یکم بغلش میکنم یکن غذا درست میکنم لباسارو با کمک بچم با هم از لباسشویی در میاریم یا میزاریم
این مشارکته خوبه اما وقت با کیفیت مثلا نیم ساعت یک ساعت دو ساعت بشینیم با حوصله با کودک بازی کنیم وقت بگذرونیم بهش توجه کنیم
یک توجه خالص یعنی حواسم به موبایل و چیز دیگه ای نیست
مامان مارشمالو مامان مارشمالو ۱۶ ماهگی
کسی اینجا هست که بچه‌ش همسن بچه من باشه و هنوز راه نرفته باشه؟ پسر من فقط در حد این که مبل و میز رو بگیره و با کمک راه بره این کار رو انجام میده و تنهایی و مستقل نمیتونه خودش راه بره. حتی وقتی بیرون میریم یا توی خونه دست من و باباشو میگیره، قشنگ راه میره. و با همون یه مسیر طولانی رو پیادهروی میکنه. ولی به تنهایی هنوز قدم بر نداشته که بخواد مستقل راه بره. البته این هم بگم که اطرافیان من و شوهرم همیشه پسرم رو بغل میکنن و اصلا بچه من زیاد روی زمین نمیمونه که بخواد خودش تلاشی برای راه رفتن بکنه. چون همیشه توی بغله. و هرچی به اطرافیان میگم کمتر بغلش کنید گوش نمیدن و این باعث میشه که توی خونه هم وقتی با من تنهاست همیشه تقاضای بغل بکنه و این خیلی کار رو برای من سخت میکنه. ولی راجع به این که هنوز راه نرفته یه مقدار نگرانم. از ChatGPT پرسیدم، بهم گفتش که تا هجده ماهگی بچه تایم داره برای راه رفتن.
اینم بگم که بچه من حدود پنجاه تا کلمه رو میگه و حتی شعر هم میخونه. و یه سری جمله بندی ها رو هم میگه. یعنی یه جورایی صحبت میکنه کم‌.و توی ارتباط و یادگیری و حرف گوش دادن و توجه مشکلی نداره. حتی شیطونی هم خیلی میکنه میخواستم ببینم شما همچین تجربه ای دارید؟
مامان محمد مصطفی🐣 مامان محمد مصطفی🐣 ۱۶ ماهگی
سلام خانوما ، روز همگی بخیر.

می‌خواستم مشکلی رو باهاتون در میون بگذارم. این پتویی که توی عکس می‌بینید رو زنعموی مادرم برای پسرم خریدن از ۱۰ روزگی این پتو داره. پتوهای دیگه‌ای هم داره، مثلاً یکی از سرویس خوابشه یا پتوهایی که موقع بیمارستان داشت، اما هیچ‌کدوم رو دست نمی‌گیره؛ با اینکه بعضی‌هاشون رو حتی زودتر از این پتو خریده بودیم.

اون به قدری به این پتو وابسته است که اگه همراهش نباشه نمی‌خوابه. تمام روز هم پتو رو دستش می‌گیره و مدام هم بوش می‌کنه. ما حتی همه پتوها رو با هم شستیم تا شاید فرقی بکنه، اما باز هم فقط همین رو می‌خواد. حتی شب‌ها هم اگه پتو نباشه بی‌تابی می‌کنه.

با مشاور صحبت کردیم، گفت که ممکنه به خاطر اضطراب باشه و بچه به یک چیز خاص وابسته بشه، اما واقعیت اینه که فضای خونه ما خیلی آرومه و اصلاً بحث و دعوایی نداریم. البته موقع بارداری من، به خاطر سنگ کلیه و شرایط سختی که داشتیم، استرس‌هایی وجود داشت، اما الان نمی‌تونم دلیل این اضطراب رو در پسرم پیدا کنم.

واقعاً نمی‌دونم چیکار کنم که این وابستگی رو کم کنم. این موضوع خیلی ذهنم رو درگیر کرده و برای من هم سخت شده. اگر کسی تجربه‌ای داره یا پیشنهادی می‌تونه بده، ممنون می‌شم بهم بگه.»