پارت ۳ ادامه

بعد از شش ماه روان‌درمانیِ متمرکز بر تروما، نازلی تونست کم‌کم لمس رو تحمل کنه، اما هنوز از رابطه جنسی وحشت داشت. ما به زوج‌درمانی هم پرداختیم.

اما شوهرش بعد از دو جلسه گفت:

“من زن نگرفتم که فقط دستشو بگیرم. من یه زندگی نرمال می‌خوام.”

نازلی تو جلسه بعدی گفت:
“احساس کردم دوباره قربانی‌ام… فقط این‌بار با مهربونی کمتر.”

همین برخورد همسر باعث شد درمان بیشتر روی مرزگذاری و خودارزشی نازلی تمرکز کنه.
نازلی یاد گرفت بدون ترس، نیازهاشو بگه و از خودش مراقبت کنه؛ حتی اگه به قیمت ترک رابطه باشه.

تشخیص بالینی: PTSD با اختلال عملکرد جنسی
عامل اصلی: تروما دوران کودکی (تجاوز از سوی پدر)
عامل تشدیدکننده: بی‌تفاوتی همسر نسبت به نیازهای روانی او

نازلی پس از ماه‌ها درمان روان‌درمانی تخصصی برای تروماهای کودکی و اختلال استرس پس از سانحه، آرام‌آرام شروع به بهبود کرد. با این حال، واکنش شوهرش به فرایند درمان و وضعیت روانی او بسیار منفی و ناسازگار بود.

شوهر نازلی، که توانایی درک عمیق مشکلات روانی و بار سنگین تروما را نداشت، به‌تدریج به‌جای حمایت، با احساس خشم و ناامیدی واکنش نشان داد. در یکی از جلسات زوج‌درمانی، بیان کرد:

«نمی‌تونم با کسی زندگی کنم که هنوز در گذشته‌اش گرفتار است.
این وضعیت برای من غیرقابل تحمل شده و احساس می‌کنم زندگیم داره نابود می‌شه.»

این واکنش باعث شد نازلی احساس طردشدگی و تنها ماندن کند، که خود می‌تواند منجر به تشدید علائم PTSD و اختلال عملکرد جنسی شود.

با توجه به این شرایط، و برای حفظ سلامت روانی خود، نازلی تصمیم گرفت از همسرش جدا شود. این جدایی، اگرچه تلخ بود، اما نقطه عطفی برای شروع مسیر واقعی بهبود و بازسازی هویت و روابط سالم بود

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط