بعد از زایمانم بزرگترین لطمه ی روحیم این بود که شیرم بحدی کم بود که بچم خیلی خیلی کم وزن گرفت که اونم صدقه سری شیرخشکایی بود که قاطی شیرخودم میدادم اون یک ماهه اول.
تمام پودر و قرصهای شیرافزارو خوردم ولی بی‌فایده بود.
هنوز داغدار این موضوعم و نتونستم باهاش کنار بیام.
حس میکنم اونقدر بچمو بغل نکردم چون شیرخودمو نخورده .
و اینکه شاید نهایت عشقو بغلم وجودمو شاید نتونستم دراختیار بذارم خیلی واسم عذاب اوره. البته من خیلی تلاش میکنم بغلش کنم ولی چون میخاد شیطونی کنه اصلا نمیذاره دست بزنم بهش .
امیدوارم بدون خلا احساسی باشه.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط