مادر بودن یه حس عجیبه…
یه روز بیدار می‌شی و می‌بینی دیگه خودت برات مهم نیستی، یه دل داری که بیرون از تنت نفس می‌کشه، می‌خنده، گریه می‌کنه… و تو با هر ذره‌ی وجودت باهاش می‌لرزی.
مادر بودن یعنی شب‌ها با صدای نفس‌های کوچولوش آروم بگیری، ولی با یه ناله‌ی ریزش از جا بپری.
یعنی از یاد خودت می‌ری، اما هیچ‌وقت یاد اون از ذهنت نمیره.
یعنی دلت همیشه نگرانه، حتی وقتی خسته‌ای، حتی وقتی خودت به آغوش احتیاج داری.
مادر بودن یعنی عشق خالص، بی‌قید و شرط…
یه عشقی که هیچ زبانی نمی‌تونه تعریفش کنه، فقط باید “مادر” باشی تا بفهمی 💞

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط