يه بچه ٤ساله دارم و خيلي سختمه يه نوزاد رو نگه دارم شدم يه ادم نا اميد بچه رو هم ماردرم نگه ميداره واقعا سختمه انقدر عذاب سر پسرم كشيدم انگار الان افتادم زندان انفرادي بريدم به خدا هر روز به خودم ميگم مني كه نميكشيدم چرا به حرف خواهرم بچه اوردم من دوست ندارم خونه مادرم باشم فقط ميگم سارا بزار اين بچه يخورده جون بگيره كمتر گريه كنه تموم ميشه روزا برام بد ميگذره

سلام عزیزم دوتا بچه سخته،ولی خیلیا هستن با شرایط بدتر.من هم بچه مدرسه ای دارم با کلی درس و کار و آشپزی،هم نوزاد،هم دست تنها توشهر غریب هیچ کسو ندارم فقط هفته ای ی بار با مامانم تلفنی حرف میزنم،هیچ کس حتی حالمو نمیپرسه ب زندگیت امیدوار باش،منم عصبی بودم پسرمو میزدم ولی بعد با خودم گفتم جز من کیو داره ک بهش پناه ببره دیگ دست روش بلند نکردم الان۳ساله دستم یهش نخورده ،چون با زدن بچه بدتر میشه

عزیزم این روزا واسه هممونه ن فقط تو تنها میگذره....ب نظر منم بری خونه خودت بهتر میشه اوضاع.....من فردا نوبت سزارین دارم...دخترم ۵ سالشه همش تو فکر اونم...تو فکر زخم و بچه و کار و همه چی....خونمم روستا با کار و بار...پس خدا رو شکر کن

چی ب من میگی ی دختر ۲و نیم ساله داره و بشدتتتتتتتت وابسته منه

کی دیده شب بمونه؟
تموم میشه این روزا
:)

عزیزم منم ی پسر چهارساله بشدت احساسی و وابسته دارم
ولی بنظرم بری خونه خودت بهتر میتونی مدیریت کنی شرایطو