پسر من تا یک سال و نیم شدیدا مامانی بود، ولی بعد اون یهو برگشت و کلا بابایی شده، خیلی خیلی وابسته ی باباشه، هرچقدر که عاشق باباشه منو محل سگ نمیده😂 اصلا با من خوب نیست به خصوص باباش خونه باشه من نمیتونم بهش بگم بالای چشمت ابروئه، سریع با حالت دعوا باهام برخورد میکنه، میخوام بدونم این رفتارش اقتضای سنشه یا کلا قراره با من خوب نباشه؟
تا حدیه که من نازش میدم میگم تو عسل منی جیگر منی و... جیغ میزنه میگه نه عسل نیستم، جیگر نیستم ....
مثلا چند روز پیش به خاطر مشکلی که داشتم مجبور شدم بذارمش خونه ی مامانم، خب چند ساعت ندیدمش دلتنگش شده بودم، منو باباش باهم رسیدیم دم در که تحویلش بگیریم، منو یه نیم نگاه هم نکرد ولی باباشو دید گل از گلش شکفت و هی بابا بابا میگفت، کسی هست شرایطش مثل من باشه؟

دقیقا پسر منو تعریف کردی دقیقا همینه قربونش میرم میگه نگوو نفس منی نگو جیگر منی نمی‌دونم چرااا اونم باباشه حق داره باباش رو دوست داشته باشه ولی دوست ندارم ازم دلخور باشه دوستدارم مامانی شع من عاشق بچه هامم همه مامانا همینن امیدوارم ورق برگرده

پسر من از اول اینجوری بوده
با اینکه من همش قربون صدقش میرم
ولی خب چیزایی ک براش خوب نیس مث شکلات و شیرینی بخواد بهش نمیدم یا خیلی خیلی کم میدم با من خوب نیس
ولی تا وقتی باباش باشه منو نمیخواد

والا من راضی ام🤣🤣🤣

پسرها معمولاً مامانی هستن بذار همسر ت هم یه چند وقتی از محبت پسر استفاده کنه