بزرگترین اکتشاف برای من این بود که فهمیدم فرزندم یک مهمان است در خانه ام و روزی از خانه ام می رود. روزها با سرعت عجیبی میگذرد و او به زودی از من جدا میشود...
به خودم گفتم: کدام مهمتر است؟ نظم خانه یا اینکه فرزندم به خوبی از من یاد کند؟ کدام مهمتر است. خانه یا اخلاق و روحیه و حسن تربیت فرزندم؟ چون دانستم که او مهمان خانه من است. این باعث شد اولویتم را تغییر دهم.... بعد از تاین مهمترین چیز نزد من آرامش خاطر من و اوست.... شروع کردم به پیاده کردن نقشه ام، و طبعا مجموعه کمی از قوانین مهم را انتخاب کردم و خود را ملزم به اجرای آنها دانستم و مابقی چیزها را بدون هیچ قید و شرطی رها کردم. از عصبی شدن و داد و فریاد زدن کم کردم و به آرامش رسیدم.
از وسواس هایم گذشتم و به خانه ای راضي شدم که مقداری بهم ریخته و نامنظم است و کمی شلختگی در آن به چشم می خورد.
اما، فرزندی را تحویل گرفتم که آرامش دارد و از من و خشم هایم نمی نالد و رابطه ای قوی و زیبا بین ما حاکم گشته است.
چون می دانم...... او مهمان زودگذر خانه من است. کودک عزیزم امیدوارم مهمانی خانه من زیباترین مهمانی زندگیت باشد.
در زندگی فهمیدم، پدر و مادر حرفه‌اي بچه‌‌ی «باعرضه» بار مي‌آورند، نه شاگرد اول.
برايشان مهم است بچه راحت بتواند زیپ کاپشنش را بالا بکشد و بند کفشش را ببندد. وقتی سر جلسه‌‌ی امتحان، خودكارش ننوشت اشكش در نيايد و راهی پیدا کند.
ميوه‌هايي كه مادر برايش مي‌گذارد، توي كيفش نگندد. وقتي معلمش یا ناظمش دنبال داوطلبی می‌گردند زير ميز قايم نشود. غذا خوردنش كه تمام شد دل آدم به‌هم نخورد از ديدن ظرف غذايش. وقتي بزرگتري خواست از او سوال‌هاي اضافی بپرسد راحت بپيچاندش.

1_همیشه فرزندت را با عنوان های محترمانه و عاطفی چون آقا، خانم و... صدا بزن
نرگس خانم، علی آقا، عزیز گلی مامان، فرشته کوچولوی من و...
2-حداقل ر وزی یکبار به فرزندت این جمله را بگو: عزیز دلم من به وجودت افتخار میکنم.
3-به فرزندت بیشتر از یک مهمان احترام بگذار و برای شخصیتش ارزش قائل باش.
4-به فرزندت اعتماد کن تا هر چه را تو دوست نداری هیچ گاه انجام ندهد.
5-قبل برای فرزندت و حرف زدن با او وقت بگذار و کمتر از کودک زیر هفت سالت دور باش.
7-جلوی فرزندت رابطه ات با همسرت از همیشه بهتر باشد.
8-فرزندت را از صمیم قلب دوست بدار و این دوست داشتنت را همیشه ابراز کن.
9-از سه سالگی به بعد کم کم مسئولیت های فرزندت را به خودش واگذار کن.
10-اشتباهات فرزندت را ببخش و به او فرصت بازگشت بده تا محرم اسرارش باشی (حتی گاهی فرصت اشتباه کردن و ریسک کردن به او بده)
11-هر روز با کودکت بازی کن. گاهی در میان بازی بلند بلند بخندید.
12-روزهای مشخصی را صرف پیاده روی با فرزندت کن.
13-برای فرزندت مصداق واقعی صداقت، امانت داری، کنترل خشم و وفای به عهد باش.
تقدیم به تمامی مامان و باباهای پردغدغه و مهربون.❤️❤️❤️زی بلند بلند بخندید.
12-روزهای مشخصی را صرف پیاده روی با فرزندت کن.
13-برای فرزندت مصداق واقعی صداقت، امانت داری، کنترل خشم و وفای به عهد باش.
تقدیم به تمامی مامان و باباهای پردغدغه و مهربون.❤️❤️❤️

چقد حرفات قشنگه بهم امید دادی پسر من خیلی جنب جوشه همه دیوارام خودکار کشیده دیوار اتاقام کلا رژه تلوزیون همه وسایل برقیمو خراب کرده اصلا اذیتش نکردم بهم میگن خونسردی وووو اما برام مهم نیس همه جای خونه اسباب بازیه اشغال نیس اما نمیگم هم جمع هرچی خواست میدم دستش همسایمون پیر زنه همش میاد با پسرم بازی میکنه بهم میگه. بچه داری نرماله خونت اینجوری باشه پس ادب بچتون ارامش بچتون از همه چی مهم تره

قشنگ بود.....

چقد دلم گرفت😔😔😔

من یه مادر 29ساله عصبیم تو 16سالگی بچه دار شدم که فهمیدم یکی از قل هام فلج مغزیه از اون موقع همه وقتمو گذاشنم تا پسرم فلج نشه مرتب ورزش کاردرمانی دخترم از همون موقع کمبود محبت گرفت الان که 12سالشه نه میتونم درست باهاش ارتباط بگیرم نه احتراممو نگه میداره نه حرفمو گوش میده در کل گیر کردم نمیدونم چطوری باید رفتار کنم امسالم که نی نی دار شدیم اوضاع بدتر شده و واقعا اعصابم نمی کشه

امروز عصبی شدم از دست پسرم الان ناراحتم ممنون از پستتون بدردم خورد

عالیییییییی بود

مرسی عزیزم عالی بود

چقدر قشنگ نوشتی اشکم درومد👏🙏

با متنی که نوشتی کلی گریه کردم خیلی قشنگ بود ❤️

چقدر زیبا وقشنگ نوشتی ❤❤👍👍