«امروز هم دوباره همان روزِ تلخِ تکراری بود. دخترم را به کاردرمانی بردم و آنجا، درست در همان اتاق، شاهدِ سوختنِ خودم بودم؛ زنده زنده.

اطرافیان می‌گویند: “سنگ باش، دلت را سخت کن، نگاه نکن…” اما مگر می‌شود مادری، ذره‌ذره آب شدنِ جگرگوشه‌اش را ببیند و سنگ شود؟ دیدنِ ردِ کبودیِ کوچکِ تنش زیرِ فشارِ دست‌های درمانگر، انگار که زخمِ عمیقی روی قلبِ خودم باشد. هر “نیشگون” و فشاری که او تحمل می‌کرد، روحِ مرا از هم می‌درید.

طاقتم طاق شد. دیگر نتوانستم میانِ آن دیوارها نفس بکشم. دویدم بیرون… نه از سرِ بی خیالی، که از ترسِ اینکه اگر حتی یک قطره اشک از چشمانم سرازیر شود، دیگر سدِ نگاهم می‌شکند و سیلِ بی‌امانِ دردهایم تمامی نخواهد داشت.

بیرون که رسیدم، تنها آسمان را دیدم و بس. سرم را بلند کردم و با تمامِ وجودم، بی‌آنکه صدایی داشته باشم، فریاد زدم: “خدایا! بس است… به حرمتِ تمامِ شب‌هایی که نخوابیدم، به حقِ تمامِ دردهایی که کشیدیم، بس است. دیگر بریده‌ام… خودت معجزه کن، که منِ بنده دیگر توانی برای ادامه ندارم.”»


فرزند پروری کولیک نوزاد

خدا هرچی زودتر خوبو خوبش کنه

انشالله که خدا یه نیم نگاهی به ما مامانا بندازه منم هربار گفتار درمانی دارم روز عذابمه سخته بچه های دیگه رو میبینی اوووففففففف

شربت استوکردادین برای راه رفتنش

عزیزم انشالله خیلی زود خوب میشه
گریه های اتاق کاردرمانی پسرم یادم نمیره ولی خداروشکر نتیجه داد
انشالله شما هم به زودی نتیجه شو میبینی

انشالله خدا خودش کوچولوت را شفا بده

چرا عزیزم اگه ناراحت نمیشی بگو چی شده
خدا هیچ مادری رو با بچه امتحان نکنه

چرا نیشگون؟

عزیزم هرکس امتحان زندگیش یه جوره
انشا..تموم میشه این دوران شماهم
یه سوال،پیش شروین بدو بردی یادته ویزیتش چقدر بود؟معطلیش زیاده؟
به من گفته۷.۳۰بیا مطب

خدا سلامتی بده فدات