من حس میکنم این خستگی همیشگی که دارم خستگی جسمی نیست خستگی روحی و روانیه که باعث شده جسمم هم تنبل بشه
درم میخواد ۲۴ ساعت شبانه روزمو برای دخترم وقت بذارم باهاش بازی کنم باهاش کارایی که باید یاد بگیره رو تمرین کنم یغلش کنم بهش عشق و محبت بدم
اما وقت نمیکنم... تا میام یه دستی به خونه بکشم ساعت پشت هم فرار میکنه به خودم میام میبینم شب شده و من نه کارام تموم شده نه میتونم بخوابم نه واسه بچه وقت زیادی گذاشتم
دلم میخواد مغزمو دربیارم بزنم به شارژ تا یکم استراحت کنه

این مغز ما اگه یه دیقه دهنش ببنده استراحت میتونیم بکنیم در غیر این صورت نه همش عذاب میکشیم

منم خیلی خسته میشم بچه انتظار داره شوهر انتظار داره خونه هیچوقت تمیز نمیشه خودمو تو آیینه میبینم بدشکل و ژولیده همش میگم قیافه مو نگا بعد فکر میکنم که نرفتم بیرون خیلی وقته یا بچمو چرا حموم نبردم کثیفه تا کارای خونه میکنم و ب بچه میرسم میبینم سه شب شده من موندم وکلی خستگی

وقت میکنید اصلا به خودتون برسین؟
من که همش احساس میکنم زشت شدم ژولیده شدم صورتم سیاه شده کلا اعتماد به نفسم اومده پایین شکمم گنده شده بدم میاد

دقیقا منم همینم وقتی مهمون دارم عذاب وجدان دارم بچم بغلم نیست

عزبزم خودتو بچه‌ات از هرچیزی واجبترید، کار خونه تمومی نداره، اول به بچه ات برس و هروقت خوابید بخواب و استراحت کن و هروقت تونستی به کارای خونه برس
این روزا دیگه تکرار نمیشه ولی کار خونه همیشه هست

خستگی مادرانه

منم همینطور 🥲خستم احساس میکنم مادر خوبی نیسم