من تاحالا نزاشتم بچه ام بره تو کوچه یا با بچه ها بازی کنه مگر اونا بیان تو حیاط یا بریم جایی... الان گاهی بچه ها همسایه میان با علی بازی کنن یکم بازی میکنن سریع مثل اینکه فراز کنن ازش میرن.....پسر منم خیلی باهم بازی کردنو بلد نیست چون همیشه تنهاس
الان من گاهی میرم مداخله میکنم چطوری بازی کنید و اینا
اما خب نمیشه مدام حواسم باشه.... ازطرفی دلم میخواد خودش مستقل ‌شه بره با بچه ها

نمیدونم چیکار کنم بزارم بره بازی یانه... وقتی هم دوستاش میرن گریه میکنه مثل الان

ینی تنهایی این بچه منو ناراحت میکنه
پسر من هی لج میکنه یا گریه میکنه میگه اون کاری ک من میگم و انجام بدین

پسره من تا قبل از اینکه مهد بره اینطور بود وقتی مهد رفت تو جمع بازی کردن رو یاد گرفت

بزارش مهد بهتر میشه

مگه پیش دبستانی نمیره؟ دوستیابی رو اونجا یاد میگیره دیگع

دختر منم خیلی بهونه گیری میکنه تنهاس از پارسال مهد میفرستیم ک با بچه ها باشه
اونجا این بچه اینقدر خوبه رفتار و اخلاقش که مربی هاش قربون صدقه ش میرن که بچه مثه این وجود نداره اونقدر که خوبه
اما وقتی پاشو میذاره خونه شروع میشه بهونه گیری های الکی
اذیت کردناش

وای مثل پسرمن. ببرش کلاس ثبت نام کن یا مهدکودک

مثل پسر من اما مهد از وقتی رفته یکم بهتر شده باز مدرسه هم بدن یاد میگیرن