به نام خدا
بماند ب یادگار از روز جمعه فک کنم هشتم اسفند
از صبح بچه ام انتظار داره بهش دست نزنم اما نیاز هاشو من جمله تعویض پوشک و دادن آب برآورده کنم،خیلی گریه کرده و داد زده،پدرش همین الان برای بار چهارم از صبح دعوام کرده ک نمیتونی کنترلش کنی ساکت باشه،صبحانه نخورد،نمیدونم برای ناهار چی درست کنم،آش و لاش و خسته ام و دوست دارم خونه مادرم نزدیک بود با ی ساک با همین قیافه درب داغون میرفتم خونه اش ک هیچ جوره امکان پذیر نیست چون اون کیلومترها دوره،خلاصه ک جمعه ی شاشی ای داشتم تا همین ساعت ۱۰:۳۸
کاش فرصتی بود و من از تک تک لحظات با پسرم بودن لذت می‌بردم اما ن خودش و ن پدرش نمی‌ذارن
تک فرزندی گاهی بهترین تصمیم زندگیست 🌈

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط