فرزندپروری شیرخشک کودک نوجوان بارداری زایمان استامینوفن


سقف آرزوهایم به قدری کوتاه شده که همین لحظه بزرگ‌ترین آرزوی من این است که در یک روستای دورافتاده خانه‌ی گِلی و کوچکی در دوردست‌ها، بالای کوه داشته‌باشم،
جایی دورِ دور و بکرِ بکر و ‌پرشده از درختان تنومند و سبز.
هر صبح با آب سرد چشمه‌ای در همان حوالی،
تمام تاریکی و بغض‌های جهان را از قاب نازک چشم‌هایم پاک کنم و با چایی که بوی هیزم و آتش گرفته، کام احساسات دلم را شیرین کنم.
سقف آرزوهایم آنقدر کوتاه شده که آرزو می‌کنم
کاش تمام شهرهای جهان، روستا بود و تمام آدم‌ها روستایی و کسی از بی‌گدار سیاست، سر در نمی‌آورد.
دلم می‌خواست روستا نشین بودم
و تنها تکنولوژی اتاقم رادیویی بود که شب‌ها زیر نور ماه، قصه‌ی شب پخش می‌کرد…💚

وااااای خدای من چقد با نوشتت حالم دگرگون شد 😍🌱
ولی عزیزم اینم بدون دیگه روستا ها هم روستاهای قدیم نیست من به شخصه اون چیزی که شما نوشتی دوست دارم ولی الان میرم روستا میبینم خیلی بد یه عالمه پشت سر این و اون حرف در میارن محیطش ناسالمه و ......💔💔💔
کاش اوتجوری که میگفتی بود

میشه منم بیام زیر سقف آرزوهاتون؟🥺

سقف آرزوهایم پدر بزرگ مادربزرگی هستن که ۳ و ۸ ساله دیگه ندارمشون
دلم میخواست یه بار دیگه شب خونشون بخوابم بیجامه مادربزرگم و بپوشم و به صدای تیک تیک ساعتی که یه سمت شیشه ش شکسته و تا صبح نمیزاره چش رو هم بزاری
صبح با آب سرد حوض حیاط صورت بشورم و صبحونه روی ایون بخورم
چای شیرین و پنیر محلی
صد حیف که دیگه هرگز برنمیگرده
روحشون شاد🌱

خواهم که به خلوتکده ای از همه دور
من باشم و من باشم و من...

زندگی ت این قاب خیلی قشنگه خیلی