بخشی از کتاب "بچه هایمان به ما چه می‌آموزند"؛
این قسمت برام جالب بود. 👇👇

احساسات و امیال ما در انزوا نمی‌مانند. چه خوشمان بیاید و چه نه به شیوه‌های مختلف خود را بروز میدهند و به دیگرانی که در اطراف ما حضور دارند سرایت میکنند،گاهی این بروز آشکار است اما در غالب موارد نهانی و مرموز. ما آنطور که حس و فکر میکنیم با دیگران ارتباط برقرار میکنیم، نه تنها با گفتار و کردارمان بلکه با حالت ها، آهنگ صدا و هر آنچه حالمان به ما میگوید‌. بدین ترتیب بر نزدیکترین کسانمان اثر میگذاریم و بیش از همه بر بچه هایمان!

بچه ها خیلی سریع به حالات درونی و عمیق ما پی میبرند و به شدت، حتی بسیار بیشتر از خودمان به ما عکس العمل نشان میدهند، چون هیچ پناهی ندارند.چنین حساسیتی غالبا به آنها صدمه میزند‌، چرا که نمی توانند از وسایل دفاعی و صافی هایی که ما بزرگترها از آنها استفاده میکنیم سودی ببرند.

پس عکس العمل شدیدتری نشان میدهند. اگر بچه ای عصبانیت را از سوی دیگران احساس کند کسی را گاز میگیرد یا بشقابی را روی زمین پرت میکند.اگر احساس کند کسی افسرده است از خوردن امتناع یا رختخوابش را خیس میکند. آنها احساسات ما را با تمام وجودشان تجربه میکنند و اغلب بلافاصله و با خشم هر چه بیشتر آنها را بروز میدهند. ما بزرگترها هنر کنترل خود، خودخوری، توجیه و انکار را خوب میدانیم.
اما بچه ها رک هستند!


میگم مامانا چقدر فرزندی که تربیت میکنیم بیشتر از اینکه از نصیحتها و حرفهای ما یاد بگیره از خود ما، رفتارما، احساسات ما، نحوه ی ابراز احساسات ما و ارتباطی که با دیگران داریم یاد میگیره؟...
#بارداری
#زایمان
#طبیعی
#سزارین
#کتاب
#رشد

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط