#ثبت خاطرات ۶
تا قبل بارداریم من از مرگ‌ نمیترسیدم، اما وقتی پسرمو دیدم واقعا از اینکه پسرمو تو این دنیا بخوام تنها بذارم ترسیدم، ترسیدم بمیرم و پسرمو حتی بغلم نکرده باشم، چون بخاطر شرایط بحرانی ک داشتم هنوز حتی تماس پوستیم برقرار نکرده بودیم و من ی چشمم ب تخت گوشه اتاق بود و گوشم ب حرفای دکترم و مغزم درگیر اصطلاحاتی ک هیچی ازش نمیفهمیدم، نگران حال و روز خانوادم پشت در اتاق عمل بودم و شرایطی ک از کنترل من خارج بود، داشتم پنیک میشدم و این بیشتر منو میترسوند، فشارم هی بالا پایین میشد و دکتر بیهوشیم دم ب دقیقه اوضاعمو چک میکرد،و‌من تو دلم‌از خدا میخواستم ک حداقل بتونم بچمو بغل کنم ی بار، صحبتای دکتر تو گوشم تکرار میشد ک من هرچی بخیه بزنم تا فردا گشاد میشن این بخیه ها و من بیشتر از قبل میترسیدم،چون هموفیلی خفیف تحت کنترل دارم خونم بشدت رقیق بود و بخاطر اینکه فشار شریانام بالا نره از اول بارداریم asaمیخوردم و این باعث میشد ک خونم رقیقتر شه و همین رقیق بودن خون کارو هم برای دکترم هم شرایط رو برای من سخت تر کرده بود، هرچی با وکیوم میکشیدن من همچنان خونریزی داشتم

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط