با دل و جان برات می‌نویسم.

پسر…

همون لحظه‌ای که برای اولین بار نفس کشید، انگار دنیا یه‌جور دیگه شد.

از همون روز فهمیدم قلب آدم می‌تونه به‌خاطر یک نفر، هزار بار بزرگ‌تر بشه.

پسرم یعنی دلیل لبخندای بی‌هوا، یعنی امیدِ روزهای سخت، یعنی دلگرمیِ ثانیه‌هایی که کم میارم.

وقتی می‌خنده، انگار همه‌ی نگرانی‌ها آب می‌شن. وقتی بغلم می‌کنه، احساس می‌کنم قوی‌ترین آدم روی زمینم.

تو بزرگ می‌شی… هر روز، هر ساعت. اما برای من همیشه همون معجزه‌ی کوچیکی می‌مونی که زندگیمو از نو ساخت.

به داشتنش افتخار می‌کنم،

به بودنش تکیه می‌کنم،

و به آینده‌اش ایمان دارم.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط