پارت سوم: در حسرتِ خواب، در میانِ نبرد

خوشبختانه چون آشنا داشتیم، اجازه دادند مادرم بیاید کنارم. حضورش مثل یک لنگرگاهِ آرامش بود وسط آن دریای طوفانی. کم‌کم آن سکوتِ پارت قبل شکست و جای خودش را به ناله‌های کوتاهی داد که بی‌اختیار از گلویم بیرون می‌آمد. عجیب بود، وقتی برای چند ثانیه درد قطع می‌شد، یک خوابِ سنگین و بی‌رحم هجوم می‌آورد به پلک‌هایم. آن‌قدر خسته بودم که در همان چند ثانیه، حسرتِ یک ساعت خوابِ عمیق به دلم می‌ماند، اما دردِ بعدی مثل یک سیلیِ بیدارم می‌کرد. مدام از خودم می‌پرسیدم: «یعنی کی تمام می‌شود؟ کی راحت می‌شوم؟»

دیگر طاقتم تمام شده بود، به پرستارها گفتم: «نمی‌خواهم، امپول فشار را قطع کنید!» اما جوابشان همان بود که بود: «پیشرفتت خیلی کم است، اگر فشار نباشد زایمانت خیلی طولانی می‌شود. این‌طوری زودتر راحت می‌شوی.» ولی تهِ دلم می‌دانستم حقیقت چیز دیگری است؛ انگار بیشتر می‌خواستند کارِ خودشان زودتر راه بیفتد. متاسفانه شهرِ ما بیمارستانِ مجهز و کمبود دکتر حرفه ای داشت، همه چیز انگار روی دایره‌ی شانس می‌چرخید. نه مامای همراهی بود که راهنمایی‌ام کند و نه کسی که پشتم باشد.

من بودم و ۱۸ سال سن و یک دنیا بی‌تجربگی. بدون هیچ اطلاعاتِ کافی و آمادگیِ قبلی، داشتم سخت‌ترین لحظه‌های زندگی‌ام را می‌گذراندم

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط