پارت چهارم: در میانِ درد

مادرم بالای سرم بود و سعی می‌کرد دلداری‌ام بدهد، خودش می‌گفت: «من سرِ بچه اولم، بدون هیچ آمپول و فشاری، کلاً ۴ ساعته زایمان کردم.» شنیدن این حرف‌ها برای من که ساعت‌ها زیر فشارِ آمپول بودم و هنوز پیشرفتی نداشتم، سنگین بود منی که فکر میکردم شاید از این جهت به مادرم بروم. آن موقع نمی‌دانستم، اما بعدها فهمیدم چقدر جای آموزش، ورزش‌های دوران بارداری و آمادگیِ روحی توی زندگی‌ام خالی بود. آن بی‌خبری و نابلدی، آن لحظه‌ها را برایم هزار برابر سخت‌تر می‌کرد...

حوالی ساعت ۹ صبح بود که دیگر کلافه شدم. حس می‌کردم آن پایه سرم و آن لوله‌های پلاستیکی، آزادی‌ام را گرفته‌اند. به پرستار التماس کردم که برای مدتی سرم را باز کند تا بتوانم کمی قدم بزنم. خوشبختانه قبول کرد و برای ۲۰ دقیقه، دوباره پاهایم رنگِ حرکت را دیدند. در آن میان، یک پرستار جوان که دانشجو بود و دوره کارآموزی‌اش را می‌گذراند، مثل یک فرشته کنارم ماند. هر بار که درد مثل موج می‌رسید، توی چشم‌هایم نگاه می‌کرد و می‌گفت: «نترس، فقط نفس عمیق بکش...» و با دست‌های مهربانش کمرم را ماساژ می‌داد. اما ساعت ۱۲ که شد، شیفتش تمام شد و رفت. وقتی داشت می‌رفت، انگار تمامِ دلگرمیِ من را هم با خودش برد. آن‌قدر احساس تنهایی کردم که دلم می‌خواست صدایش بزنم و بگویم: «نرو، من اینجا تنها و محتاج کمک هستم و در انتظار...»

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط