پارت ششم : طلوعِ دخترم در میانِ خستگی

بالاخره ساعت ۲ ظهر بود که آن خانم باتجربه‌ی فامیل رسید. تا دستش را روی شکمم گذاشت، انگار همه‌چیز را از بر بود. با اطمینان گفت: «سرِ بچه باز هم کج شده، اصلاً وسط نیامده که بخواهد وارد کانال زایمان بشود.» با همان دست‌های آرام و ماهرش، شروع کرد به اصلاح وضعیتِ سرِ بچه. حالا که فکر می‌کنم، می‌بینم چقدر جای این آگاهی‌ها خالی بود؛ الان با ورزش‌های مخصوص، این کار را راحت انجام می‌دهند، اما منِ ۱۸ ساله آن موقع فقط تسلیمِ تقدیر بودم. آن خانم رو کرد به پرستارها و با گلایه گفت: «شما چرا این چیزها را چک نمی‌کنید؟ چرا یاد نمی‌گیرید؟»

کمی بعد از رفتنِ او، انگار معجزه شد. دکتر آمد و بعد از معاینه گفت: «وضعیتت خیلی بهتر شده، کم‌کم آماده شو که برویم اتاق زایمان.» آنجا بود که مرحله‌ی نهایی شروع شد. فشارِ عجیبی را حس می‌کردم. دکتر می‌گفت: «هر وقت گفتم، با تمام توان زور بزن.» بیخسی زدند، اما حسِ بُرش‌های دکتر... وای که چقدر تجربه‌ی تلخ و بدی بود. ناله‌ام بی‌اختیار بلند شد. دو بار برش دادند چون سرِ بچه با اینکه مشخص بود، اما انگار نمی‌خواست بیرون بیاید.

و اما ساعت ۳ ظهر... دقیقاً در همان لحظه‌ای که حس می‌کردم دیگر توان ندارم، صدای گریه‌ی نوزاد توی اتاق پیچید. با شنیدن آن صدا، انگار تمامِ آن ساعت‌های سیاه و آن دردهای بی‌امان، جایش را به یک نورِ بزرگ داد. تمام دنیا را همان لحظه به من دادند. دخترِ قشنگم با وزن ۳ کیلو و ۶۰۰ گرم به دنیا آمد. شاید نزدیک به ۲۰ بخیه خوردم ، اما تمامِ فکرم پیش آن موجودِ کوچکی بود که حالا دیگر کنارم بود.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط