پارت چهارم :
کمی بعد دکتر آمد بالای سرم. وقتی دید سرم قطع شده، برافروخته شد. با لحن تندی شروع کرد به تشر زدن و حتی به پرستاری که آنجا نبود ناسزا گفت که چرا سرم را قطع کرده دوباره سرم را وصل کرد و گفت: «باید وصل باشد تا زودتر تمامش کنی.» آن لحظه غرق در پشیمانی شدم. مدام با خودم می‌گفتم کاش انقدر زود به بیمارستان نمی‌آمدم؛ کاش توی خانه‌ی خودمان، توی آرامش، این دردها را به شکل طبیعی‌اش می‌کشیدم و وقتی وقتِ اصلی‌اش می‌رسید می‌آمدم. شنیده بودم وقتی دردها ۵ دقیقه‌ای شد باید رفت بیمارستان، اما حالا می‌فهمیدم که بدن هر زنی با دیگری فرق دارد و من زودتر از چیزی که باید، خودم را به دستِ آمپول‌های فشار سپرده بودم.

ساعت ۱۲ ظهر شده بود و خورشید وسط آسمان بود، اما برای من انگار زمان ایستاده بود. مادرم که بی‌قراری و طولانی شدنِ ماجرا را می‌دید، دیگر طاقتش تمام شد. یادِ یک خانم مسن و باتجربه در فامیل افتاد؛ از آن زن‌های قدیمی که با لمسِ شکم، همه‌چیز را می‌فهمیدند. قبلاً در ماه نهم دو بار پیشش رفته بودم و او با دست‌های پُر از تجربه‌اش گفته بود که بچه سرش را کج کرده سمتِ بنِ پاهایت و همان‌جا برایم درستش کرده بود. مادرم در آن اوجِ استیصال گفت: «باید برویم دنبالش، باید او را بیاوریم اینجا تا ببیند چرا این زایمان انقدر گره خورده...» و راه افتادند که او را به بیمارستان بیاورند.
---

پس شد آنچه شد ...

به نظرم نویسنده شین و رمان بنویسین 😍چرا پارت بعدی واسه من باز نمیشه میزنه حذف شده

عزیزم تو زایشگاه هیچ پرستاری کار نمیکنه و ماما بالا سر بیماره این دو شغل کاملا متفاوتن.و اینکه
هیچ دکتری جلو همراه بیمار و بیمار به کادر توهین نمیکنه حتی اگه بدترین خطا رو انجام بده جلو بقیه چیزی نمیگن.
ولی قلم قشنگی داری ..❤️

قلم قشنگی داری

٣٢هفته زايمان كردي ؟بچه دستگاه نرفت؟

وای ادامش رو بزار.