نمی‌دونم چرا اینجوری شدم خیلی رو بچم حساس شدم وقتی خوابه انقد بویش میکنم نگاش میکنم همش میترسم ی تار مو ازش کم بشه وابسته شدم ، ولی کلی گریه می‌کنه شبا توانی نداره بدنم نگهش دارم میگم چیکار کنم ، یا گاهی بی دلیل گریم میگیره ، از ی طرف هم انقد دلم برای شوهرم تنگ میشه همش دلم برای دونفره هامون اصلا نمی‌دونم چمه سر در گمم

عزیزم🥺عادی بنظرم منم مثل شما بودم بخاطر هورمونای ی مدت بگذره اوکی میشی
دقیقا همه این حالتارو منم تجربه کردم ب مرور کمتر میشه

وای منم همش نگاه میکنم ببینم بچه نفس میکشه یا نه . خسته شدم از همیشه نگران بودن دوبار بچه رو تا خواب محکم تکون دادم چون فکر میکردم نفس نمیکشه داشتم سکته میکردم بردم دکتر گفت هیچ مشکلی نداره تو خواب عمیقه آرومه تو توقع داری تکون بخوره😑

منم سربچه اولم دقیقا مثل تو شدم طبیعیه کم کم باهاش کنار میای

افسردگی بعداز زایمان خواهرم 🖤🤣بعد دو الی سه ماه رفع میشه ☺️

عزیزم طبیعی خب آدم یهو تو فاز بچه داری شب بیداری نیفته دیگه دونفره ها تموم میشه اولویت بچه میشه روح مادر بدن مادر خسته میشه عذاب وجدان نگیر اینا طبیعی

منم دقیقا مثل تو شدم بیشتر دلم برا شوهرم تنگ میشه