یه مدت همیشه نگران بودم که آیا از پسِ دوتا بچه برمیام یا نه، ولی حالا که نگاهش می‌کنم، می‌بینم دل آدم یه جوری بزرگ می‌شه که فکرش رو هم نمی‌کنی.

راستش سختی‌اش کم نیست؛ خستگی، بی‌خوابی، رسیدگی به دوتا کوچولو با هم… ولی کنار همه‌ی اینا، یه شیرینی قشنگی هم داره که نمی‌شه با هیچ‌چیزی عوضش کرد.

حس اینکه حالا خونه‌مون پرتر شده، قلبم پرتر شده، و من مادرِ دوتا پسر شدم… واقعاً یه حس خاصه.

بچه های من ۴سال اختلافشونه ولی پسرم خیلی قشنگ هوای آبجی شو داری دلم غش می‌ره وقتی باهاش حرف می‌زنن و ذوقشو میکنه

منم پسرم امسال می‌ره پیش دبستانی
به نظرم سخته هم مدرسه هم بچه کوچیک

خداحفظشون کنه منم پسرام هفت ساله. سه ساله. دوماهو نیمه

اختلاف سنیشون ک اوکیه اگ یسال دوسال بود چی میگفتی خواهر...بعدم خدا صبرشو میده

اختلاف سنیشون چند ساله؟